Relikwie pachnące pierwszą lekturą…

12.10.10, 10:18, dodany przez Galadhorn

Mój pierwszy Hobbit. Wydanie Iskier z 1985 roku. Ma sygnaturę mojej dziecięcej biblioteki: „nr 2”. W 1986 roku była to dla mnie druga co do powagi książka w ówczesnych wątłych zbiorach. Wypatrzona w antykwariacie na ulicy Czerwonego Zagłębia (wszystko się od tamtej pory zmieniło – dziś ta aleja nazywa się 3 Maja). Wracałem ze swojej podstawówki, chudziutki dziewięciolatek z płową czupryną, wędrujący szarymi ulicami, mijający szarych ludzi, zmęczonych i pozbawionych nadziei. Puste sklepy, kolejki, groźni milicjanci, pamięć niedawnego stanu wojennego i ta oaza, w której tak lubiłem się schronić choć na kilkadziesiąt minut. Siadałem na podłodze antykwariatu i przeglądałem stare numery Fikcji i Fantastyki. Tam spotkałem się po raz pierwszy ze słowem „tolkienistyka” (tak tytułował się dział tolkienowski w eśkaefowych Fikcjach), tam przeczytałem po raz pierwszy o tajemniczych hobbitach, Bagginsach, Gandalfie, krasnoludach, tam zobaczyłem po raz pierwszy reprodukowane przez Andrzeja Kowalskiego mapy tolkienowskiego Śródziemia…

I tam zobaczyłem po raz pierwszy swojego kochanego Hobbita. Dziś ma trochę zniszczoną obwolutę z moimi inicjałami zapisanymi kalkomanią z lat 80. Na wklejce znajdują się wycięte z Fantastyki i Małej Fantastyki (tak, było i takie czasopismo w latach 90.) małe ilustracje Tolkiena do jego pierwszej wydanej powieści. Na marginesach znaleźlibyście notatki tengwarem i runami, pisane cienkim ołówkiem, kolejne ilustracje Tolkiena do Hobbita, które odbiłem kiedyś na ksero z książki, którą udostępnił mi Andrzej Kowalski. Na ostatniej stronie przepisałem ołówkiem staroangielskie i noldorińskie (czyli „sindarińskie”) tłumaczenie napisu z mapy Throra, którego autorem był J.R.R. Tolkien:

fif fota heah is se dura and þrie maeg samod þurghgangrid

Lheben teil brann i·annon ar neledh neledhi [gar] godrebh

Najważniejszy jest dla mnie zapach tej książki. Gdy piszę te słowa, na chwilę pochylam się nad książką, zamykam oczy i przez moment czuję emocje tamtej pierwszej lektury… Nieżyjący już Tata zgodził się, żebym jeszcze godzinkę mógł mieć zaświeconą lampkę. A ja z rozpaloną twarzą podążałem szlakiem Dzikich Krajów ku Samotnej Górze. Dziewięciolatek w czasie swojej pierwszej wędrówki po Śródziemiu…

Po co te wspomnienia? Piszę dlatego, bo chciałbym Cię zachęcić do przechowania relikwii pachnących pierwszą lekturą. Jeżeli Tolkien już Cię tak nie pasjonuje, a pieniędzy brak na nowe hobby, zachowaj choć te pierwsze książki, które tak Cię kiedyś zachwyciły. Nabiorą one szczególnego znaczenia, gdy znajdziesz je za lat dwadzieścia lub trzydzieści na swojej półce. A gdy zbliżysz twarz do otwartych stronic tych starych książek, przypomni Cię się coś, czego nie da się opisać słowami…

Kategorie wpisu: Eseje tolkienowskie