Nasza Niezwykła Podróż
Redakcja Elendilionu recenzuje Hobbita

14.12.12, 12:50, dodany przez Telperion

Wczoraj (13.12.2012) po nieoczekiwanych przygodach, dotarliśmy do Galway w Irlandii i obejrzeliśmy dla Was film Hobbit: Unexpected Journey… Uwaga! Recenzja zawiera spoilery!

Próba recenzji filmu The Hobbit Unexpected Journey nie jest łatwa wbrew pozorom. Bo jak może być? Po tylu latach oczekiwań, spekulacji, przecieków zdjęć i koncepcji w końcu siedzisz przed salą kinową, trzymając w ręku okulary 3D (w naszym przypadku) i czekasz… Obawy o film, i myśli jak przed trudnym egzaminem – niech to już się zacznie – kotłowały się w mojej głowie.

Nie należę do tych którzy bezkrytycznie przyjmują to co Peter Jackson stworzył ponad 10 lat temu. Jest wiele fragmentów, których wręcz nie mogę ścierpieć, ale od jakiegoś czasu pisząc newsy dla Elendilionu, uświadomiłem sobie że tak naprawdę nie ma i prawdopodobnie nie będzie alternatywy dla tych adaptacji. To jedyny “strzał” jaki mamy. Wczoraj siedząc przed salą kinową nie chciałem by film mnie zawiódł, nie chciałem by Peter Jackson mnie zawiódł – bo mamy tylko jeden strzał… Myślę że każdy z Was za kilka już dni uświadomi sobie jak trudna jest ocena tego filmu, dlatego po prostu zacznę pisać…

Może na początek o 48 klatkach

To kolejna obawa, którą Peter Jackson dołożył nam na dokładkę. Czyli tak – oddajemy mu ostatnią strzałę, a on nakłada na oczy czarną chustkę i mówi: „Spoko będę strzelał z zawiązanymi oczami…”. Co ty robisz człowieku?!
Przyznam że po pierwszych kilku minutach oczy, a raczej nasz mózg, przyzwyczajają się do płynnego obrazu. Moim zdaniem głupie są porównania do efektu sope, czyli do dramatu telewizji. To jest obraz dopracowany do perfekcji.
Zastosowana technologia jest zlepkiem – 48 klatek na sekundę, filmowania z użyciem fantastycznych kamer RED Epic (których na pewno nie używa nikt w teatrach telewizji), edycji materiału po nagraniu i do tego wszystkiego 3D które jest fantastyczne.

Sceny krajobrazów i otwartych przestrzeni są przecudowne i zapierają dech w piersiach (w kinie słyszeliśmy bądż wspólnie wydawaliśmy dźwięki typu „wooooow”).  Dzięki tej technologi wszystko na obrazie jest bardzo ostre i wyraźne, na ścieżce widać każdy kamień i każdy listek na drzewie, obraz jest bardzo realistyczny. Odbiór jest rzeczywiście taki jak Peter Jackson zapowiadał – czujesz się wciągnięty do Śródziemia – nie ma ekranu.
Z drugiej strony wiem że ten format nie przypadnie wszystkim do gustu. Myślę że powinniście dać 48kns szansę, pojść na seans bez oczekiwań i dać się ponieść. Nie jest to łatwe, ale w momencie kiedy przestaniecie się mocować ze swoimi przyzwyczajeniami, przekonacie się, że warto. Jak dla nas 48kns to świetny wybór.

Cała reszta

Krasnoludy
Krasnoludy są fantastyczne. Pamiętam jakie było rozczarowanie tym, że nie mają bród, nie są krasnoludzcy itd. Generalnie każdy myślał że będą to po prostu Khazadzi podobni do Gilmiego. Jest ich 13 i tak naprawdę rozróżnienie ich byłoby bardzo trudne, dlatego uważam że sposób w jaki zostali ucharakteryzowani to bardzo dobry ruch. Na wyróżnienie zasługują przede wszystkim Thorin (bardzo królewski i dostojny), Balin (jak dobry dziadek ale i świetny wojownik) i Dwalin (wiadomo!). Generalnie pozostałe krasnoludy to śmieszne i zabawne postaci, pełne humoru i dobrych żartów. Ogólnie jesteśmy jak najbardziej na tak.

Źli goście
Generalnie zawsze miałem pewien problem ze „złymi gośćmi” u Petera Jacksona. Nic się tutaj nie zmieniło, czyli raczej chłopaki z WETA popłynęli, a w zależności od upodobań, może Wam to przypaść do gustu bądź nie. Scena z trollami jest rewelacyjna, Wielki Goblin jest naprawdę ciekawie przedstawiony i zagrany. Ale jest dość bajkowo, wargowie na przykład wyglądają bardziej jak złe wilki albo wilkory. Czyli całkiem dobre są ci źli wargowie (przypominają mi trochę tego wilka z 300).

Pojawia się duch Czarnoksiężnika z Angmaru – bardzo ciekawie przedstawiony (wygląda niesamowicie w 3D) i postać Saurona jako zarys w cieniu. Najwięcej kontrowersji w mojej biednej głowie wywołał ork Azog. Generalnie dość dziwny nienaturalnie wielki gość, ale to też kwesta gustu. Przypomina jedną z potwornych postaci z filmu 300 (kolejne podobieństwo). Świat w porównianiu z filmowym Władcą musi być spójny, a jednocześnie inny. Ta dewiza jest bardzo wyraźnie odczuwalna w filmie. Gobliny to nie orkowie, wargowie są inni niż ci ze scen w Rohanie itd. Jest też scena z kamiennymi olbrzymami. Przez cały czas trwania filmu nie widzimy Smauga w całosci jako smoka. Myślę, że Peter Jackson chce z nim zrobić prawdziwe “Wejście Smoka” w kolejnych częściach. Widzimy go, jakieś tam pazury, kawałek nogi, fragment pyska (wbrew obawom jest to długa paszcza – jak na rysunkach Tolkiena) i oko (ale jakie oko!). Wygląda na to, że smok będzie POTĘŻNY, jak wszystko w tym filmie. Generalnie nic na razie nie wiemy, są tylko małe skrawki smoczej skóry… Co jeszcze…

Generalnie mamy teorię, że film z biegiem czasu będzie mniej bajkowy i pod koniec trylogii stanie się bardziej podobny do Władcy… Jak na razie jest dość bajkowo, tak jak w książkowym Hobbicie było.

Czarodzieje i Biała Rada
W filmie pojawia się Radagast Brązowy. Charakteryzacja wydaje się być ciekawa, a aktor grający czarodzieja jest świetny, natomiast sama kreacja postaci wydaje się nam zbyt zwariowana: groteskowy, jakby pozbawiony resztek godności i dostojności. Nie razi to w oczy zbytnio, ale brakuje w nim Czarodzieja. Dostojeństwem i godnością z cała pewnością przewodniczy Saruman Biały. Wraz z Garadielą Elrondem i Gandalfem rozmawiają w Imladris o powrocie Cienia i Zła. Rivendell jest piękne, w tym samym wieczornym słońcu które znamy z Władcy. Elrond wydaje się być bardziej pogodny i przystępny niż we Władcy, wydaje się wręcz radosny. Osobiście nie zauważyłem wielu zmian fizycznych u aktorów, ich starzenia się po 10 latach od poprzedniej trylogii – zresztą nie ma to nas mnie znaczenia. Chyba nie można oczekiwać by ktoś wyglądał tak samo dziś, jak w 1999 roku. Jeśli mam jakieś uwagi, to raczej jak świetnie mimo wszystko ucharakteryzowane są postaci w Hobbicie. Gandalf w pierwszych scenach wygląda bardzo chorowicie, ale to mija z czasem. Dla wszystkich fanów Gandalfowej magii w filmie czai się wiele niespodzianek, a pewne sceny „wymiatają” nas z foteli.
Generalnie w filmie pojawia się bardzo wiele języków Śródziemia, a Galadhorn podskakiwał na fotelu przy każdym dzwięku quenyi czy sindarinu (takich dialogów jest dużo dużo więcej niż we Władcy!). Są też sentencje w języku goblinów. Ale to pewnie więcej od Gala się dowiecie już wkrótce (będzie specjalny raport w Gwaith-i-Phethain).

Bilbo
Bilbo jest po prostu genialny! Martin Freeman gra świetnie, jest młodym Bilbem i w sumie nie ma słabych punków podczas filmu.

Gollum
Jako jedyny wygląda młodziej o jakieś 60 lat. Andy Serkis, mimo dość krótkiego występu, potrafił dość znacznie przyspieszyć widzom i fanom puls (Telperion kiedyś o tym napisze). Swoimi wielkimi niebieskimi oczami potrafi zatrzymać rękę Bilba ściskającego Żądło.

Hobbit Unexpected Journey to wyraźnie pierwsza część trylogii filmowej. Akcja rozpędza się z każdą minutą by w momencie kulminacyjnym znaleźć większość widzów siedzących na czubeczku foteli. Film jest świetny i czujemy, że następny będzie jeszcze lepszy, że zostaniemy wrzuceni w wir akcji jak krasnoludy – z patelni w ogień!

Jeśli macie jakieś pytania zapraszamy do komentowania, chętnie odpowiemy!

Przepraszamy jeśli ten wpis jest nieco chaotyczny, naprawdę trudno jest sklecić coś spójnego po takich przeżyciach…. czekamy na Wasze recenzje po filmie!

Telperion i Galadhorn
Cork, Éire

Kategorie wpisu: Filmy: Hobbit i WP, Recenzje, Wydarzenia