W ubiegłym tygodniu otrzymałem takiego maila od Michaela Eversona;

Świetna wiadomość! Tłumaczenie Nicholasa Williamsa Hobbita na język irlandzki zostanie w końcu wydane 25 marca 2012. Książka ukaże się w twardej oprawie, z kolorowymi ilustracjami i mapami. Jeśli chcesz zamówić w przedsprzedaży proszę o kontakt mailowy wtedy prześlę szczegóły.

Great news! Nicholas Williams’ translation of “The Hobbit” into Irish will be published at long last on 25 March 2012. The book will be hardcover, printed with colour illustrations and maps. If you would like to pre-order a copy, send me and e-mail and I will contact you with details.

Dea-scéala! Foilseofar aistriúchán Gaeilge Nicholas Williams den leabhar “An Hobad” ar deireadh thiar ar an 25 Márta 2012. Beidh clúdach crua air, arna chló maille le léaráidí daite agus léarscáileanna. Más mian leat réamhordú a chur isteach, cuirtear ríomhphost chugam agus beidh mé i dteagmháil leat maidir leis na sonraí cuí.

Wydaje się, że być może rzeczywiście książka pojawi się w sprzedaży już niedługo. Co ciekawe, 25 marca to dzień czytania Tolkiena, nieprawdaż?

Czy tak tylko mi się wydaje, czy ta okładka jest bardzo zielona? Dla zainteresowanych – jeśli książka trafi na półki – na pewno napiszemy recenzję!

Fragment godzinnego filmu telewizyjnego, którego autorem jest biograf Tolkiena, Joseph Pearce. Film nosi tytuł Tolkien’s ‘The Lord of the Rings’: A Catholic World View (“Władca Pierścieni” Tolkiena: katolicki pogląd na świat). Przedstawiony fragment to rekonstrukcja dyskusji między J.R.R. Tolkienem i C. S. Lewisem z nocy z 19 na 20 września 1931, która dotyczyła tego, czy mity są zwykłym kłamstwem, czy też zawierają prawdę. Rozmowa ta stała się ostatecznym przyczynkiem do konwersji Lewisa na chrześcijaństwo. Zobaczmy jak aktorzy grają Tolkiena i Lewisa. A ktoś z naszych Czytelników być może stworzy polskie napisy do tego filmu?

Temu, który powiedział, że mit jest
kłamstwem, nie ma więc wartości, nawet
posrebrzony
Mitofil do mitofoba

(…) Serce człowieka nie jest zbiorem kłamstw,
lecz u Mądrego czerpie wiedzy dar
i wciąż Go woła. Z dawna zabłąkany,
człowiek zgubionym nie jest. Nie utracił,
chociaż w niełasce, danego mu tronu,
szczątki wielkości swej dawnej zachował:
zwierzchność nad światem przez twórczości władzę.
Nie jemu wielbić stworzenia wspaniałość.
Człowiek, Wtór-Stwórca, rozszczepiony blask:
przezeń to z bieli tryska wielość barw,
mnogość odcieni, nieskończoność złożeń
żywych postaci, pośród serc krążących.
W każdej szczelinie świata szczepić baśń
elfów i gnomów, smoczy posiew siać,
z mroku i z blasku bóstwa snuć i splatać
naszym jest prawem, które czy użyte,
czy nadużyte, twa zawsze, niezmiennie:
tworzyć na obraz naszego stworzenia (…).

(tłum. T. A. Olszański)

Rok 1931. Noc z 19 na 20 września. Spotkanie Inklingów w uniwersyteckim Oksfordzie. C. S. Lewis zaprasza Tolkiena na kolację w kolegium św. Marii Magdaleny (Magdalen College). Po kolacji koledzy udają się na spacer wzdłuż rzeki Cherwell, ścieżką Addison’s Walk. Rozmawiają o metaforze i micie. Wtem przerywają, bo “gwałtowny wiatr, który zerwał się zupełnie nagle w spokojny, ciepły wieczór, porwał z sobą tak wiele liści, że zdało się, że spadł rzęsisty deszcz” (z listu C. S. Lewisa z 18 października 1931). Tolkien zmienia kierunek argumentacji. A dyskusja zmienia temat. Dotyczy teraz chrześcijaństwa, różnicy między miłością i przyjaźnią, poezji i książek. Efektem tej rozmowy jest konwersja Lewisa z nieokreślonego teizmu w chrześcijaństwo – z wiary w odległego Boga w wiarę w Chrystusa. Tolkien  rozmowę tę opisze potem w słynnym poemacie filozoficznym Mitopeja, z którego zaczerpnęliśmy fragment otwierający tę prezentację. Dokładny opis zdarzenia znajdziecie w biografii J.R.R. Tolkien. Wizjoner i marzyciel H. Carpentera (rozdział “Jack”).

O książce The Art of The Hobbit by J.R.R. Tolkien, dziele Wayne’a G. Hammonda i Christiny Scull,  pary wybitnych tolkienowskich badaczy i uznanych autorów, którzy przysłużyli się światowej tolkienistyce pracami takimi jak J.R.R. Tolkien: Artist and Illustrator, The Lord of the Rings: A Reader’s Companion oraz The J.R.R. Tolkien Companion and Guide pisaliśmy już tutaj. Nowa praca Scull i Hammonda ukaże się w grudniu 2011. Oto krótki wywiad z autorami, jaki został przeprowadzony przez Damiena Badora dla Lâ’Arc & le Heaume, rocznika wydawanego przez francuski serwis Tolkiendil. Jest to rozwinięcie wywiadu, który został przeprowadzony przez Pietera Colliera (patrz tutaj).

DB: Wasz najnowszy projekt, książka zatytułowana The Art of The Hobbit by J.R.R. Tolkien, zawierać będzie wiele nieznanych wcześniej grafik, których autorem był J.R.R. Tolkien. Są to ilustracje do Hobbita albo prace, które powstały w innym celu, ale ostatecznie Tolkien wykorzystał je jako inspirację dla swoich ilustracji. Czy grafiki te były niedostępne, gdy tworzyliście w roku 1995 swoją książkę J.R.R. Tolkien: Artist and Illustrator? A może nie znalazło się dla nich miejsce w tamtej książce?

WH & CS: Rzeczywiście istniał wtedy limit miejsca dla obrazów, które mogliśmy reprodukować w albumie Artist and Illustrator. Mogło to być około 200 grafik, w tym połowa w odcieniach czerni i bieli. Pozostałe ilustracje do Hobbita były nam w tamtym czasie znane.

DB: Ilustracje J.R.R. Tolkiena do Hobbita dają nam żywy obraz podróży Bilba. Jak sądzicie, w jakim stopniu Tolkienowy talent ilustratorski i jego zamiłowanie do tworzenia map wpłynęły na niego jako na autora tamtej powieści?

WH & CS: Tolkien pisząc książki miał w swojej wyobraźni wyraźne obrazy bohaterów i scenerii – jak i inni pisarze. Jego umiejętności graficzne i malarskie pozwoliły mu czasem nadać tym wizjom realny kształt. Czasem też używał on swoich grafik lub map – szczególnie map – żeby dopracować szczegóły historii. Tymczasem niektóre z ilustracji do Hobbita wpłynęły na treść Władcy Pierścieni, gdy Tolkien ustalił już trwale pewne charakterystyczne cechy Hobbitonu albo Rivendell (to tylko przykłady). Nie opisano ich w Hobbicie, ale zaistniały one w grafikach do Hobbita i potem znalazły się w treści książki-kontynuacji.

DB: Wygląda na to, że Tolkien stworzył znacznie mniej ilustracji do Władcy niż do Hobbita. Czy stało się tak dlatego, że obie książki mają inny charakter czy też dlatego, że napisanie znacznie ambitniejszej i rozbudowanej książki, jaką jest Władca Pierścieni, wiązało się z napiętrzającymi się trudnościami?

WH & CS: Tolkien pisał Hobbita przede wszystkim dla swoich dzieci (i samego siebie) i miał pełną dowolność, jeżeli chodzi o dołączanie ilustracji do prywatnego rękopisu. Gdy pojawiła się inicjatywa wydania tej pracy, od początku podjęto decyzję, że w książce znajdą się mapy. Autor jednak przyzwyczaił się do tego, że rękopis był ilustrowany i ostatecznie udało się przekonać wydawców, Allena & Unwina, żeby dodali oni ilustracje. Nie było to w rzeczy samej niczym niezwykłym, że książka, której docelowym czytelnikiem były dzieci i młodzież, posiadała ilustracje, a wydawca widocznie doszedł do wniosku, że prace autora dodadzą tej książce wartości. Tymczasem Władca Pierścieni pisany był dla dorosłych, jest dziełem niezwykle obszernym i samo wydanie tak grubej książki w trzech tomach wiązało się z poważnymi kosztami – dołączenie ilustracji nie wchodziło w rachubę. Poza tym, choć Tolkien stworzył w zaciszu swojego gabinetu kilka grafik do Władcy – szczególnie w toku opisywania detali tej powieści – w tym czasie wolał, żeby jego książki były ilustrowane przez Pauline Baynes.

(…) [opuściliśmy pytanie dotyczące ewentualnego wydania francuskiego książek Hammonda i Scull - wiemy już, że HarperCollins nie przedsięwziął żądnych kroków w sprawie wydania nowej książki w innym kraju]

DB: Gdy The Art of The Hobbit zostanie wydany, czy macie w planie kolejne projekty tolkienowskie?

WH & CS: Mamy jeden albo dwa pomysły, które chcielibyśmy rozwinąć we współpracy z HarperCollinsem i Tolkien Estate, jednak nie możemy jeszcze na ten temat mówić publicznie. Wayne wykonał też wstępne prace przygotowując drugie wydanie swojej pracy J.R.R. Tolkien: A Descriptive Bibliography. Ponadto pracujemy nad bibliografią prac Pauline Baynes.

J.R.R. Tolkien interesował się postacią św. Brendana, który żegluje na Zachód w poszukiwaniu Ziemskiego Raju tak, jak żeglowali marynarze w Tolkienowej mitologii. Motyw krainy szczęśliwości na Zachodzie, który obecny jest w legendach o św. Brendanie oraz w mitologii Tolkiena ma swoje źródło w wierzeniach Celtów z Wysp Brytyjskich. Zainteresowania Tolkiena zaowocowały napisaniem poematu Imram, który został pięknie przełożony na polski przez Joannę “Adaneth” Drzewowską . Imram został opublikowany po raz pierwszy w czasach, gdy ukazał się WP, czyli w 1955 r. Brendana Tolkien wspomina też w The Nameless Land (1924-1927) oraz w przypisach do The Lost Road. W The Notion Club Papers znajdziemy wiersz pt. The Death of St Brendan. Związkami między światem Tolkiena a legendami o św. Brendanie zajęła się Norma Roche w artykule “Sailing West: Tolkien, the Saint Brendan Story, and the Idea of Paradise in the West”, Mythlore 17, nr 4 (66), lato 1991.

Sam św. Brendan z Clonfert (wspomnienie 16 maja), jeden z przywódców gaelickiego Kościoła, urodził się w Irlandii około 484 r. Od czasu, gdy święty Patryk przyniósł chrześcijaństwo do Irlandii, życie klasztorne było tam wielce poważane. Brendan został mnichem, szybko zgromadził grono uczniów i założył wspólnotę, której został przeorem. Brendan oddał się też służbie misjonarskiej – przewędrował niemal całą Irlandię, wielką połać Europy, a może nawet przepłynął przez Atlantyk. Klasztory, które założył, stały się ważnymi centrami sztuki i nauki. Popularna legenda Wyprawa św. Brendana (łac. Navigatio Sancti Brendani) opowiada, jak Święty z grupą mnichów w drewnianych łodziach dopłynęli do rajskiej wyspy. Przez stulecia żeglarze oddawali się w opiekę św. Brendana, marząc, że kiedyś i oni odnajdą cudowną wyspę – Wyspę św. Brendana. Zmarł w roku 577 lub 583. Więcej informacji na jego temat znajdziecie tutaj.

Święty Brendan jest dobrym patronem dla chrześcijańskiego zakątka odwiedzanego i tworzonego przez tolkienistów. Fraternitas Sancti Brendani zaprasza.

Autorzy poinformowali o pracach nad książką i o spodziewanej dacie premiery na swoim blogu Too Many Books and Never Enough (link). Nowa praca będzie promowana na odbywających się właśnie Londyńskich Targach Książki. Ma to być wielkoformatowa publikacja z kolorowymi reprodukcjami ponad stu grafik i szkiców, które J.R.R. Tolkien wykonał dla zilustrowania swojego Hobbita, albo pierwotnie w celu wizualizacji innych książek – które jednak odegrały potem rolę w wyobrażaniu sobie świata przedstawionego w Hobbicie. Około 25 prac to grafiki nigdy wcześniej nie publikowane! Wiele innych nigdy nie było zaprezentowanych w kolorze. Scull i Hammond opatrzyli je wszystkie wprowadzeniem i krótkim komentarzem do każdej z nich.

Brytyjski oddział HarperCollins zlecił małżeństwu badaczy prace nad tą książką w końcu stycznia. Publikacja ma być częścią szerszego projektu, który realizowany ma być z okazji 75. rocznicy pierwszego wydania Hobbita w 1937. W czasie, gdy powstaje ekranizacja książki, wydawca oraz autorzy chcą zapoznać czytelników z własnymi, autorskimi wyobrażeniami J.R.R. Tolkiena – jak według niego wyglądał Bilbo Baggins, Smaug, Bag-End, Góry Mgliste i inne postacie oraz miejsca.

Scull i Hammond opisali już oczywiście sztukę graficzną Hobbita we wcześniejszej książce J.R.R. Tolkien: Artist and Illustrator (1995). O książce Hobbit pisali też w Companion and Guide. Zapewniają jednak, że wciąż jest wiele nieodkrytych i nieopisanych aspektów związanych z pierwszą powieścią Tolkiena o Śródziemiu.

Dobrze, żeby w końcu jakiś polski wydawca zainteresował się ważnymi dla tolkienistyki publikacjami Christiny Scull i Wayne’a G. Hammonda! Bardzo prosimy w imieniu całej redakcji i naszych czytelników.

J.R.R Tolkien czyta…

Yavanna-Silmarilion – Erundur

Gałęzinka Wiosenna (podmieniony plik)

Entowie

Jeszcze jedno nagranie przysłane wczoraj przez Przemka Rapacza Liść, dzieło Niggle’a dziękujemy!

Oczywiście nie wszyscy mają ochotę czy możliwość brać udział w takich spotkaniach. Nie mamy szansy spotkać się wszyscy tego dnia, ale pomyśleliśmy o pewnej zabawie obmyślonej specjalnie dla Was… Dziś każdy, kto ma komputer czy nawet telefon, może nagrać plik audio, dlatego zachęcamy Was do nagrania jednominutowego fragmentu z jednej z książek J.R.R Tolkiena, czytanego przez Was i przesłania go do nas na adres elendilion@elendilion.pl

Tegoroczny temat przewodni to “Drzewa w opowieściach Tolkiena”. Jest tyle przeróżnych fragmentów w książkach Tolkiena, opisujących drzewa, że na samej ich podstawie można zauważyć jak ważne były one dla oksfordzkiego profesora. Zachęcamy Was do wspólnej zabawy, przesyłajcie swoje nagrania do 24 marca – pamiętajcie o podaniu nicka bądź imienia i nazwiska -  a dzień później – w specjalnym newsie usłyszycie wszystkie nadesłane materiały. Czekamy na Wasze nagrania!

Więcej o tegorocznym Tolkien Reading Day możecie przeczytać na stronie The Tolkien Society.

Beannachtaí na Féile Pádraig oraibh! ‘Niechaj błogosławi ci święty Patryk!’.

Dziś dzień św. Patryka! Wpis ten dedykujemy wszystkim miłośnikom Tolkiena w Irlandii, wszystkim miłośnikom Irlandii i Tolkiena w Polsce, ale szczególnie chcemy tym wpisem pozdrowić naszego redakcyjnego Kolegę, Bartka “Telperiona” Opalińskiego, który mieszka w Irlandii, nad groźnym i pięknym Wielkim Morzem Belegaer. Jednocześnie przypominamy Wam inne “irlandzkie” newsy i wpisy w naszym serwisie: “Tolkien inspired by Galway landscape”, “Lato 1954 – Tolkien w Kerry” oraz “An bhfuil Tolkien feicithe agat le deanail?“. We wpisie wykorzystaliśmy grafiki rosyjskiego artysty, Leonida Korablewa.

J.R.R. Tolkien

IMRAM

tłum. Joanna “Adaneth” Drzewowska
(przedruk z Simbelmynë nr 18 z marca 2004)

Poemat J.R.R. Tolkiena zatytułowany Imram (irl. ‘żegluga, wędrówka’) został pierwotnie opublikowany w czasopiśmie Time and Tide z 3 grudnia 1955 r. (gdzie opatrzono go ilustracją-drzeworytem Roberta Gibbingsa przedstawiającą św. Brendana i potężne morskie stworzenia). Po raz kolejny ukazał się on w IX tomie The History of Middle-earth pod redakcją Ch. Tolkiena (str. 296-299).

Gdy wracał przez głębiny mórz,
gdy mgła spowiła toń,
w świetle księżyca, w szumie fal
okręt przewoził go 4
na brzeg irlandzki, tam, gdzie las,
gdzie szarość smukłych wież,
gdzie śpiewa Cluain-ferta dzwon
gdy Galway trzeba strzec, 8
gdzie Shannon płynie ku Lough Derg
pod niebem strojnym w deszcz -
tam święty Brendan przybył, by
zakończyć życia rejs. 12

“Kochany ojcze, powiedz mi,
gdy słowa jeszcze znasz,
o cudach-dziwach z drogi twej
jakie wspomnienia masz? 16
Jakichż to wysp zwodniczy czar
gdzie mieszka elfów lud
odkryłeś podczas siedmiu lat
nim powróciłeś tu?” 20

“Widziałem wiele, wiele też
już zapomniałem sam,
lecz Chmura, Drzewo, Gwiazda – och,
te trzy w pamięci mam. 24
Żeglując rok i jeden dzień
w bezkresnych wodach mórz
co morski ptak, co brzeg, co łódź
zapomnieliśmy już. 28
Wtedy po pięćdziesięciu dniach
grzmot się w powietrze wzbił,
Chmura przykryła słońce, lecz
zachód czerwienią lśnił. 32
Z morza głębiny sięgał szczyt
wysoko w Chmury cień,
góra o czarnych zboczach, gdzie
fala rozbija się. 36
A na wierzchołku żywy blask
migocze ogni sto
z wnętrzności góry, co się pnie
w niebo z piekielnych grot. 40
U stóp tej góry w grobach swych
pradawni króle śpią
kraju, co niegdyś wyspą był,
co zapadł się w mórz toń. 44

Dalej wiosłowaliśmy, gdyż
najlżejszy ustał wiatr.
Nie było wody, nastał głód
i sił już brakło nam. 48
Psalm już nie płynął z naszych ust
gdy wreszcie poprzez cień
w przedziwny morskich głazów świat
przeszliśmy w jasny dzień. 52
Fale tam tłukły w nowy ląd
na popiół krusząc głaz,
ponad głowami stromy klif
zwieszał się raz po raz. 56
Tam by zostały kości me
po wieku leżąc wiek,
ale zatokę odkrył druh
w zachodni wciętą brzeg. 60
Cisza, gdy wpłynęliśmy w nią,
spowiła nas jak mgła
i wtedy lęk nas wszystkich zdjął,
że święta wyspa ta. 64

W dolinę srebrną pośród wzgórz
weszliśmy, w skryty jar.
Tam się ukazał oczom mym
Drzewa nad-rajski czar. 68
Pień jak warownej wieży stołb
w bieli łabędzich piór,
gdyż liście lśniły niczym śnieg,
wierzchołek sięgał chmur. 72
I wtedy zdało się, jak w śnie,
że przestał płynąć czas,
że na tej wyspie drogi kres,
że tutaj żywot nasz. 76
W ciszy najsamotniejszej z wysp
zanuciliśmy pieśń
szczęścia i smutku cichy głos
zbudził orkiestrę ech. 80
Wstrząsło się Drzewo, opadł liść,
wicher biel porwał w wir,
nagie gałęzie pięły się
pod gwiezdny niebios kir. 84
A wtedy ponad wiatru grą
inną słyszałem pieśń
nie anioł śpiewał ją ni człek
z wysoka, z nieba gdzieś. 88
Inny to może, trzeci Lud
ten zamieszkuje ląd
gdzie Zatopionej Wyspy dym
nie sięga, mile stąd. 92
A za samotną wyspą, gdzie
najbielsze rośnie z drzew
wody głębokie ciągną się,
aż milknie morza zew.” 96

“Mów dalej, ojcze – spoza mórz
inną widziałeś rzecz.
Chmura i Drzewo – to są dwa,
o Gwieździe nie chcesz rzec?” 100

“Gwiazda? Widziałem – w nocy lśni,
gdzie droga kończy się,
gdzie ciemność wieczna ma swój dom,
gdzie gaśnie wszelki dzień, 104
gdzie w dół zapada świata kres,
lecz prosty wiedzie szlak
i niewidzialny pnie się most
ku krajom pięknym tak, 108
co żaden człowiek nie zna ich,
poza śmiertelny wzrok.
Na tej najstarszej z wszystkich dróg
Gwiazda rozświetla mrok.” 112

“Lecz mówią, ojcze, żeś ty sam
dopłynął na ów brzeg,
gdzie dotąd swych nie stawił stóp
żaden śmiertelny człek?” 116

“Pamiętam Gwiazdę, pomnę, wiatr
słodyczy zapach niósł,
jak gdyby hen za morzem gdzieś
las kwiatów miodnych rósł, 120
słyszałem słowa także, lecz
gdy poznać chcesz ich treść
w łodzi pokonaj bezmiar wód
i falom daj się nieść. 124
Sam wtedy poznasz dziwów sto,
lądy zza groźnych mórz,
sam dojdziesz tam, gdzie świata kres.
Więcej nie powiem już.” 128

W irlandzkiej ziemi, tam, gdzie las,
gdzie szarość smukłych wież,
gdzie śpiewa Cluain-ferta dzwon
gdy Galway trzeba strzec, 132
tam święty Brendan w grobie śpi
pod niebem strojnym w deszcz.
Odpłynął, skąd nie wraca nikt.
Zakończył życia rejs. 136

tłum. Adaneth
Copyright © Adaneth

OD TŁUMACZKI

Studiując ostatnio irlandzkie opowieści poruszył mnie temat podróży św. Brendana w Zamorskie Kraje. Szukałam potem długo jakichś sensownych źródeł opowiadających o tej podróży i znalazłam to, co powyżej. Zachwyciło mnie tak, że musiałam przełożyć ten piękny wiersz na język polski. Tekst napisał sam J.R.R. Tolkien – pięknie łączy irlandzką tradycję św. Brendana z odkrywaniem Amanu. Uderzyły mnie dwie rzeczy. Po pierwsze, Tol Eressea w tej bajce jest jeszcze “po naszej stronie świata” przed rozdzieleniem Drogi Prostej i dróg wygiętych. Czyli jeśli Frodo wjechał na Prostą, to według tej koncepcji płynął do Valinoru właściwego…

Po drugie, Gwiazda Earendila widoczna jest dopiero na skraju świata – co oznaczałoby, że rzeczywiście nasze “ciała niebieskie” zostały sprytnie podmienione…

Armia otoczona na kopcach żużlu. Frodo i Sam osiągają Sammath Naur. Gollum wyrywa Frodowi Pierścień i spada do Szczelin Zagłady. Upadek Barad-dûr i koniec Saurona (Dodatek A, str. 489, Muza).

Emocjonujący opis tych wydarzeń znajdziecie we Władcy Pierścieni – Powrocie Króla, w księdze VI, w rozdziałach 3 “Góra Przeznaczenia” i 4 “Na polach Cormallen”. To dobra lektura na dzisiejszy dzień. W Ponownie Zjednoczonym Królestwie Upadek Saurona został uświęcony reformą kalendarzową. W nowym kalendarzu rok rozpoczynał się teraz 25 “marca” starego stylu (= 20 marca w naszym kalendarzu gregoriańskim) dla “upamiętnienia upadku Saurona i czynów Powierników Pierścienia” (Dodatek D, str. 511, Muza). Za panowania króla Elessara ta rachuba przyjęła się we wszystkich krajach z wyjątkiem Shire’u, gdzie pozostano przy starym kalendarzu i kontynuowano rachubę Shire’u.

Świętujemy zatem dzisiaj upadek Saurona i upamiętniamy czyny Powierników Pierścienia. Obchodzimy też Nowy Rok (quen. Yestarë, sind. *Orerui) w Ponownie Zjednoczonym Królestwie.  Z tej okazji zapraszamy do lektury felietonu sprzed kilku lat (Skruszona Czarna Brama…) i do obejrzenia kilku tolkienowskich “ikon” Sergieja Juchimowa (tu jego witryna internetowa) na dzisiejszy dzień.

A zatem Merry Christmas! Radosnych Świąt Bożego Narodzenia. Niech ten czas będzie dla wszystkich Współpracowników i Gości serwisu informacyjnego Elendilion czasem Światła, Narodzenia (ponownego i trwałego) oraz płynącej w głąb serca, a potem prosto z serca Radości!  Według Tolkiena napotkany dziś Elf pozdrowiłby nas dziś słowami: Merin sa haryalyë alassë nó vanyalyë Ambarello! (‘Życzę Ci, żebyś posiadł radość zanim opuścisz ten świat’). I my tego Wam życzymy, dziękując jednocześnie za to, że z nami jesteście!

P.S. Ilustracja jest autorstwa J.R.R. Tolkiena. Pochodzi z jego Listów od Świętego Mikołaja, z listu powstałego w roku 1932. W tym roku wysyłałem do swojej rodziny i znajomych kartkę z grafiką lubianego przez Tolkiena Arthura Rackhama (1867-1939). Rackham w 1931 stworzył cykl świątecznych grafik do książki The Night Before Christmas. Jedna z nich znajduje się na mojej pocztówce. Zdaje się, że mogła zainspirować Tolkiena (zaprzęg reniferów i sylwetka Oksfordu):