Znany w naszym środowisku artysta plastyk, Tomasz “Saso” Kowal napisał niedawno na forum społeczności Elendilich kilka słów refleksji na temat swoich tolkienowskich map – znanych na pewno także naszym Czytelnikom.

Na początek dziękuje za wszystkie dobre słowa, naprawdę czasami nie mogę uwierzyć, jak dużą popularnością w środowiskach tolkienowskich cieszy się mapa Ennorath i Arda.

Do dziś dostaję maile z pochwałami, pytaniami, zapytaniami o kupno. To wszystko pokazuje tylko, że pomimo upływu czasu literatura Mistrza jest ciągle żywa, nie poddała się modom i nie zapadła w niepamięć. To bardzo cieszy. A Elendili widzę, że ciągle aktywni i zwarci. Swego czasu, jak rysowałem mapy, angażowałem się równocześnie w wiele projektów i tematów. Po większości z nich nie ma dziś ani śladu. Elendili za to ciągle huczą, spotykają się, a mapy również żywe, a nawet powiedział bym coraz żywsze.

Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że obie mapy przysporzyły mi najwięcej trudu tworzenia ale i najwięcej radości i dobrych słów oraz pewnego rodzaju popularności.

Jak już wiele razy pewnie było powiedziane, największą zaletą tych map i wadą zarazem jest ich tłumaczenie na polski. I znów z perspektywy czasu patrząc, wiem że decyzja o polskich nazwach była błędem. Po pierwsze – który czytelnik Tolkiena potrzebuje tłumaczeń nazw na polski, a po drugie – polskie nazwy poniekąd ograniczyły mapom wypłynięcie na międzynarodowe wody, jeśli mogę się tak wyrazić, skazując je na polskiego tylko odbiorcę.

Piszę o tym, bo gdyby ktoś chciał jeszcze tworzyć coś podobnego to warto to wziąć pod uwagę.

Ale chciałem generalnie wyjaśnić kilka rzeczy dotyczących map i powiedzieć o możliwościach jej zakupu.

Po pierwsze – to prawda, że bez mojej zgody wolno tylko na własny użytek mapę stosować, oraz, że jeśli ktoś chce wykorzystać mapę do innych potrzeb niż wieszanie na ścianie, należy się ze mną skontaktować. Z góry wyjaśniam, że nie pobieram opłat za wykorzystanie map do różnych projektów, no chyba że będą to projekty komercyjne.

Po drugie – moja strona, na której zawsze mapy są i zawsze będą ma adres:

www.tomaszkowal.pl

link bezpośrednio do map:

Mapy by Saso

Z przyczyn technicznych lub innych, w większych formatach mapy mogą nie być dostępne, ale w takiej sytuacji proszę pisać do mnie maila. Zawsze staram się udostępnić dobrej jakości materiały fanom tolkiena, a szczególnie Elendilim.

Po trzecie: Druk map w poligrafii wynosi od 50 do 250 zł, w zależności od miasta, podłoża, formatu i jakości druku. Ale z tą jakością różnie bywa. Dlatego:

Po czwarte: Mapy można legalnie zakupić, w różnych formatach i dwóch technikach druku.
Ceny nie są może najmniejsze ale jest to najwyższej jakości druk, i w przypadku map tylko taki preferuję.

Druk możliwy w technice ArtCanvas i Art Tapeta.
ArtCanvas jest to druk na wysokiej jakości płótnie które jest naciągnięte na krosno – czyli w formie obrazu. Jest to wersja idealna dla większości osób, gdyż idelanie nadaje się do powieszenia na ścianę (nie trzeba oprawiać, ale można)
Koszt w oryginalnym wymiarze (100×70 cm) to ok 380zł. Format można zmieniać

ArtTapeta to druk wysokiej jakości do większych wydruków. Jest to specjalne podłoże do takiego druku (ale nie jest to tandetny solvent czy podobne). Koszt druku w oryginalnym wymiarze to ok 300zł. W tej technice można mapę drukować nawet kilka razy większą.

Link do sklepu gdzie można dokonać zakupu map:

GURUPA-SASO

Mapy w sklepie są poprawione graficznie i w doskonałej jakości (zarówno druk jak i pliki produkcyjne)

Aha byłbym zapomniał – rozmawiam z administracją sklepu i chcę załatwić rabat na mapy dla Elendilich. Jeśli się uda – wkleję w tym wątku.

Zapraszam i pozdrawiam serdecznie, no i zachęcam do tworzenia.

Oddajemy w Wasze ręce szesnasty numer Almanachu Tolkienowskiego “Aiglos” będący zarazem ostatnim numerem półrocznika. Zgodnie z zapowiedzią od tej chwili przechodzimy na roczny cykl wydawniczy. Mamy nadzieję, że większa objętość almanachu zrekompensuje Wam rzadszą częstotliwość publikacji.
Numer rozpoczynamy ważnym esejem prof. Verlyn Flieger, którego tytuł jest fragmentem notatki J.R.R Tolkiena: “Zająć się opowieścią o Atlantydzie i zarzucić sagę o Eriolu”. Polecamy Waszej uwadze również artykuł dr Marii Błaszkiewicz o Samie Gamgee, który prezentowany był na cieszyńskim Triconie w 2010 roku. Kolejnym interesującym tekstem będącym pokłosiem ubiegłorocznego europejskiego konwentu jest artykuł prof. J.Z. Lichańskiego “Tolkienowska Mythopoeia: Bóg, wiara, wolność?”. Głos w sprawie zjawiska slashy w tolkienowskich fanfikach zabiera Kasiopea, zaś o zależnościach między Hobbitem a Silmarillionem opowiada Magdalena Kudelska ‘Geirve’. Zjawisko degradacji mitu i degradacji fantasy przybliża dla Was Wit Szostak.
Tym razem przeprowadziliśmy wywiad z osobą, którą znacie z rubryki “Zapiski wiekowego hobbita”, Andrzejem Kowalskim znanym w Sekcji Tolkienowskiej Śląskiego Klubu Fantastyki jako ‘Bilbo’.
Nowością są hobbickie bajeczki pióra Zosi Staneckiej ‘Nasturcji Gamgee’. Wszelako wielbiciele jej listów “Z archiwum poczty Michel Delving” znajdą niezawodnie w numerze kolejną porcję korespondencji. Polecamy Wam także opowiadanie “Powinność” autorstwa Tekli Cichockiej ‘Tici’.
Nie brakuje starannie wybranych wierszy i zagadek. Numer urozmaica wykreślanka, humor tolkienowski oraz teatrzyk opowiadający o cierpieniach młodego Fëanora.
Zapraszamy do działu recenzji, gdzie znajdziecie omówienia publikacji tolkienowskich, między innymi pióra prof. T.A. Shippeya, w wydarzeniach zaś przeczytać możecie informacje o imprezach i książkowych nowościach.
W przygotowaniu “Aiglosa” nr 16 pomogli nam Marcin Gugulski ‘Denethor’, Małgorzata Dzikowska ‘Marille Undómiel’ oraz Joanna Cheda ‘Niuchaczaus’.
Stale czekamy na Wasze opinie, listy i uwagi. Zamieścimy je na naszej stronie internetowej.

• “Zająć się opowieścią o Atlantydzie i zarzucić sagę o Eriolu” – Verlyn Flieger
  Verlyn Flieger wzięła na warsztat kwestię zasadniczej zmiany ramy narracyjnej tolkienowskiego legendarium, jaka było zarzucenie koncepcji żeglarza Eriola/Aelfwine i zastąpienie jej przez mit Numenorejsko/Atlantydzki. Oznaczalo to ostateczne odejście od koncepcji “Mitologii dla Anglii” i wewnętrzne rozbudowanie legendarium, ktore stało się samoistnym tworem literackim.
• Samwise Wielki – Maria Błaszkiewicz
  Autorka ocenia Sama jako bohatera i postać królewską, omawiając jego głęboką przemianę osobistą, jaką przeszedł w trakcie misji, i wykazując, w jaki sposób mit płodności i obrazy solarne w końcowych częściach książki podkreślają tę nową funkcję początkowo skromnego hobbita.
• Tolkienowska Mythopoeia – Bóg, wiara i wolność? – Jakub Z. Lichański
  Esej jest podzielony na trzy części:
  i/ komentarze do wiersza Tolkiena,
  ii/ pytania o Boga i wiarę w tym wierszu [oraz ogólnie - w tradycji Inklingów],
  iii/ miejsce wolności w wierszu Tolkiena.
  Tezą eseju jest, że wiersz Tolkiena jest współczesnym manifestem wiary chrześcijańskiej lecz przedstawionym w duchu pism pierwszych ojców Kościoła.
• Kim był król z Mrocznej Puszczy, czyli Hobbit przez pierwszoerowe okulary – Magdalena Kudelska ‘Geirve’
  Geivre tym razem próbuje spojrzeć na Hobbita przez okulary Pierwszej Ery. To tam należy szukać inspiracji i pierwowzorów wielu postaci znanych z kart książki.
• Degradacja mitu – degradacja fantasy – Wit Szostak
  Literatura fantasy odwołuje się do mitu. Jednak należy pamiętać, że nie jest to “mit prawdziwy”, tylko – jak pisze Eliade – “mit zdegradowany”. W związku z tym punkt wyjścia mitotwórczości fantasy przypomina zmącone źródło. Wydaje się, że można wskazać trzy strategie mitotwórcze: rekonstrukcję mitu poprzez opis świata na wskroś mitycznego (Tolkien w Silmarillionie); opis świata, który żyje przesycony myśleniem mitologicznym (Tolkien we Władcy Pierścieni); opis naszego świata, który do swego wytłumaczenia potrzebuje narzędzi mitologicznych (proza Brunona Schulza).
• Głos z Ciemnogrodu – Kasiopea
  Autorka zastanawia się nad granicami inspiracji i podejmuję próbę odpowiedzi na pytanie czy możliwa jest konstruktywna polemika pomiędzy miłośnikami slashy a ich przeciwnikami.

Joona Kujanen przeżył już 22 wiosny i aktualnie studiuje na Uniwersytecie Wschodniej Finlandii przedmioty mające mało wspólnego ze Śródziemiem. Na szczęście dla nas wziął na swoje barki ideę zilustrowania wątków tolkienowskich nie cieszących się popularnością wśród innych artystów, a zasługujących na wizualizację.

Osobiście byłem oczarowany jego ostatnią serią o wymownym tytule: Wyprawa Balina, z której wydobył spektakularną skalę konfliktu, dynamikę oraz piękno symboliki jednej z najboleśniejszych chwil w historii krasnoludów. Można zauważyć na pierwszy rzut oka, że brodaci rzemieślnicy zajmują poczytne miejsce w jego osobistym rankingu ulubionych historii. Co ważne, dziesięcioletnia znajomość kanonu tolkienowskich lektur oraz wyczucie izolacji kulturowej i historycznej rasy Khazâd dają nadzieję na przemyślane i zaangażowane podejście do przetransformowania mitów krasnoludzkich na wersję graficzną.

Czego spodziewać się po jego galerii? Monumentalnych scen batalistycznych, symboliki, koncentracji na krajobrazie oraz klasycznej kreski. Czyli wszystkiego, co tygryski lubią najbardziej…

Bardzo serdecznie zapraszamy do zapoznania się z jego galerią prac oraz podzielenia się wrażeniami.

“Théoden” Caviniego nawiązuje
do najlepszych tradycji malarstwa włoskiego

Od 2007 Cavini rozpoczął pełnowymiarową pracę zawodową w swoim fachu, tworząc dla agencji reklamowych oraz wydawnictw. Jest on także odpowiedzialny za scenografię pierwszego muzeum poświęconego J.R.R. Tolkienowi, które powstaje w Szwajcarii (Elendilion zajmie się niedługo tą sprawą). Ivan Cavini brał udział w projektowaniu scenografii do filmu Home, który otrzymał 19 nagród we Włoszech i zagranicą. Jego działa były już wystawiane we Włoszech, w Polsce, Szwajcarii i Japonii.

Jak Wam się podobają prace Ivana Caviniego?

31 lipca 1955

Ze stolicy Lombardii, z Mediolanu, Tolkienowie pociągiem docierają na dworzec w Wenecji. O 19.35 J.R.R.T. i Priscilla wsiadają do vaporetto (tramwaju wodnego), który zabierze ich do ich weneckiego hotelu Albergo Antico Panada niedaleko Placu św. Marka. Tam w końcu mogą zasiąść do przepysznej włoskiej kolacji. Tolkien wspomina, że oprócz innych rzeczy zjedli wtedy szynkę z melonem, pieczeń cielęcą, nadziewane pomidory, Bel Paese, prawdziwą Pêche Melba i obfitość owoców. Ponieważ jest pora brzoskwiń, te owoce będą im towarzyszyć przez najbliższe dwa tygodnie. Około 22.30 dołączają do nich syn Christopher Tolkien i synowa, Faith. W czwórkę rozmawiają do późnych godzin nocnych.

1-5 sierpnia 1955

Przez najbliższe kilka dni ojciec i córka zwiedzają Perłę Adriatyku – Wenecję, położoną na ponad setce wysp. Pewnej „przepięknej, balsamicznej nocy” Tolkien odkrywa, że miasto jest „niewiarygodnie, elficko wręcz urocze – dla mnie jak sen o Dawnym Gondorze, albo Pelargirze pełnym númenórejskich okrętów, zanim powrócił tam Cień”. Dwukrotnie odwiedza profesor Tolkien Bazylikę św. Marka, jednak jest rozczarowany, bo prawie całe jej wnętrze ukryte jest pod rusztowaniami – trwają właśnie prace renowacyjne.

Na wyspie Torcello profesor odnajduje kościół Santa Fosca (z XI w.), smutny, pełen kurzu, jednak wielkie wrażenie robi na nim katedra Santa Maria Assunta, której budowę rozpoczęto w VII w., i w której przetrwało wiele rzeźb i mozaik. To tam Tolkien zanotował, że „w pewnym zakątku, zauważanym być może tylko przez zapalonych wycieczkowiczów, po stuleciach, które minęły od dni jej świetności, po raz pierwszy dopadło mnie uczucie, które nie opuszczało mnie już przez cały czas pobytu we Włoszech: że dotarłem do samego serca Chrześcijaństwa; jak banita z pogranicza i odległych prowincji, który powrócił do domu, albo co najmniej do siedziby swoich przodków”.

Wielki kościół Friari, o którym Tolkien pisze obszernie w swoich wspomnieniach, to franciszkański Chiesa di Santa Maria Gloriosa dei Friari, ufundowany około roku 1250, a przebudowany i poszerzony około roku 1340. Tolkien pisze o nim:

zapewne niegdyś piękny, ale dziś zniekształcony przez dodatki i liczne pamiątkowe epitafia (głównie dożów i innych weneckich notabli), z których wiele wykazuje taki brak gustu, że mogą prawie rywalizować z tymi z Opactwa Westminsterskiego. Niedorzeczny pomnik XVII-wiecznego doży nad północnymi wrotami (…) pobić może jedynie bulwersująca rzeźba Canovy. Po tych eksponatach Tycjan jest swojski i skromny. Całe to miejsce było dla mnie głęboko przygnębiające, choć kilku starszych panów zbierało właśnie krzesła ze środka nawy i toczyli przemiłą wieczorną rozmowę.

Ów „niedorzeczny pomnik” to rozbudowane dzieło, zapewne zaprojektowane przez Baldassara Longhena i wykonane przez Antonio Canovę dla upamiętnienia Giovanniego Pesaro. Po śmierci Canovy jego uczniowie wznieśli na jego cześć pomnik w kształcie piramidy, który ukazuje lwa św. Marka, składającego mu cześć – w rzeczywistości jest to projekt pomnika ku czci wielkiego malarza Tycjana, którego autorem był Canova. Tycjan również pochowany jest w tej bazylice. Tolkienowi podoba się jednak Wniebowzięcie w głównym ołtarzu, namalowane przez Tycjana.

Kościół „San Giorgio”, który w oczach zwiedzającego go 2 sierpnia Tolkiena jawi się jako „ohydny”, to zapewne dobrze znany San Giorgio Maggiore, przebudowany w XVI-XVII w. wedle planów Andrei Palladio, i powszechnie uważany za jedno z jego wielkich dzieł.

Dnia 2 sierpnia Tolkien z córką odwiedzili też dwie manufaktury na wyspie Murano, centrum weneckiego rękodzieła artystycznego w szkle, które ma tradycje sięgające XIII w. Większość produktów została przez Tolkiena opisana jako ”szczególne z racji swego niewiarygodnego prostactwa i ohydnego bezguścia (…). Było tam jednak też urocze szkło, piękne w swych kształtach i kolorze (…).”.

Wieczór tego samego dnia spędzają przy placu Campo S. Tomà, gdzie wieczór mija na „piciu i rozmowach na zewnątrz trattoria, a potem na zjedzeniu pysznej cena [‘kolacji’] w giardino [‘ogrodzie’] na tyłach”. Dnia 4 sierpnia oboje spędzają dwie godziny w Galleria dell’Accademia di Belle Arti, kolekcji wybitnych dzieł sztuki z Wenecji. Na Tolkienie szczególne wrażenie zrobiły obrazy Tintoretta i dzieło Bassano pt. Św. Jeremiasz. Dnia 5 sierpnia ojciec i córka odwiedzają wystawę dzieł Giorgione w Palazzo Ducale (Pałacu Dożów), tuż obok Bazyliki św. Marka. Większość budynków pałacu pochodzi z XIV w. Była to główna siedziba doży weneckiego, wybieralnego przywódcy Repubiki Weneckiej. Wieczór spędzają na spektaklu operowym Rigoletto.

Copyright by Ryszard Derdziński

Zdjęcia:

1. Nabrzeże przy Placu św. Marka i widok na kościół La Salute;
2. Detal gotycki z Pałacu Dożów przy Placu św. Marka;
3., 4., 5. Kanały Wenecji – kanały to weneckie ulice;
6. Kościół Frieri z zewnątrz;
7., 8., 9. Wnętrze kościoła Frieri z obrazem Wniebowzięcie Tycjana;
10. Grobowiec Tycjana (niestety zapomniałem zrobić zdjęcie grobowca Canovy – jego fotografię na pewno znajdziecie w Google);
11. Szkło z Murano – kupiłem to piękne pudełeczko przy kościele Frieri;
12., 13. Weneckie gondole.

TAO przeczytał już powieść i pisze o niej następująco: “W końcu przeczytałem „Mirkwood” i mogę się wypowiedzieć. Rzeczywiście, rzecz jest kiepsko pomyślana i napisana, ale – z wyjątkiem jednego wątku – daje się czytać, choć nie da się tej książki zaliczyć nawet do literatury drugorzędnej.

Założenie autora jest następujące: W 1970 r., podczas pobytu w USA J.R.R. Tolkien zdeponował u niejakiego Jessa Grande rękopisy, dotyczące pewnych wątków historii Śródziemia (konkretnie – schyłku III Ery), których nie śmiał wykorzystać w swej powieści, ale też nie chciał zniszczyć. Następnie, w 2008 r. Cadence Grande, wnuczka dawno zaginionego Jessa, znajduje te dokumenty na strychu jego rezydencji w Los Angeles (noszącej nazwę Mirkwood Forest). Dociekając ich znaczenia udaje się do Nowego Jorku, gdzie jednocześnie przybywa morderca, wysłany przez… Czarnego Władcę ze Śródziemia. Temu udaje się przejąć dokumenty, ale Cadence uchodzi z życiem i zatrzymuje talizman, który zapewne da jej wstęp do Śródziemia. Historia ma mieć bowiem ciąg dalszy, w której Cadence ma się chyba znaleźć w Śródziemiu i spotkać z bohaterką „fanfikowej” części książki, hobbitką Arą.

Wątek „fanfikowy” zaprezentowany jest fragmentarycznie, przez poszczególne teksty, czytane przez bohaterkę, jest w nim mnóstwo luk. Traktuje on o przypadkach Ary (Araganassy), niziołkini, która z początku towarzyszyła Powiernikowi, potem wędrowała samotnie jego śladem, by dotrzeć do Czarnego Kraju, odnaleźć go i odegrać decydującą rolę w zniszczeniu Brzemienia (ta scena jest najzupełniejszym kiczem). Autor nie kryje, że chciał wprowadzić do historii, opowiedzianej przez Tolkiena „brakującą” bohaterkę, o którą miały upominać się jego dzieci. Mógł się jednak bardziej postarać… Zamiast tego okrasił swą opowieść tyradami na temat „cenzurowania” mitów przez usuwanie z nich kobiecych bohaterek, w rzeczywistości pełniących w opisywanych wydarzeniach główne role. Miejscami brzmi to jak parodia feministycznego literaturoznawstwa, ale parodią nie jest.

Hillard, świadomy problemów z prawem własności intelektualnej, dość konsekwentnie unika nazw „tolkienowskich”, np. zamiast „hobbici” pisząc „niziołki” (halflings), co niekiedy prowadzi do komicznych skutków, ale przekształcenie przez niego roli i znaczenia Brzemienia/Pierścienia jest wcale interesujące, choć może nie być oryginalne (nie znam dobrze współczesnej produkcji fantasy, a niektóre pomysły Hillarda zabrzmiały mi znajomo). Zmiana nazw i przetworzenie niektórych motywów sprawia, że tylko bezpośrednie odwołanie do twórczości Tolkiena czyni z tego tekstu fanfik.

Niestety powieść ma jeszcze trzeci wątek. Niestety, bo napisane przez Hillarda stenogramy rozmów Inklingów nie dają się czytać. Tak ze względu na żałośnie współczesny język, jak i na meritum – rozważania na temat twórczości Tolkiena (wygłaszane głównie przez niego samego) na poziomie prezentacji maturalnej.

O tym, że autor był świadomy zagrożenia ze strony TE świadczy rozmowa na temat możliwości publikacji odkrytych przez Cadence materiałów, w której czytamy m.in.: „Wyobraźmy sobie, że te dokumenty są prawdziwe. W takim razie ty stanowisz zagrożeniem. Co gorsza, zgrzeszyłaś przeciw bożkowi pieniądza. Zapomnij o miłym starym Profesorze Tolkienie. On jest wspaniały, ale nieważny. Mówimy o czymś niezawłaszczonym, niekontrolowanym. To jest zagrożeniem. (…) Wiesz, kogo byś zaraz spotkała [gdybyś spróbowała publikacji] (…) Prawników od własności intelektualnej. Oni są straszni. To bezkrwiści, mali kapłanami, do których należy święty dostęp (…) do błogosławieństwa, którego potrzebują wszystkie opowieści, które mają być opowiedziane. Do Copyright. To jest ten dżin, zazdrosny mały bożek, który może nękać ludzi takich jak ty przez stulecie lub dłużej.”

Brzmi znajomo, prawda? Jak widać, nie tylko u nas trwa ten spór. I może to właśnie tu trzeba szukać powodów, dla których Hilgard napisał właśnie taką, a nie inną książkę? Bo że niepowstała ona wyłącznie „dla lubego grosza”, jestem po lekturze prawie pewien. A co do wydawcy – wcale bym się nie zdziwił, gdyby od początku liczył głośny na proces z TE. Choć dowodu, rzecz jasna, nie mam.

A o co chodzi w tej sprawie Tolkien Estate? Zakładając, że jego przedstawiciele znali treść książki przynajmniej z kompetentnego omówienia – zapewne o sposób wykorzystania w powieści postaci J.R.R. Tolkiena (wątek „inklingowski”), bo zarzuty dotyczące okładki trudno traktować poważnie, a stopień przetworzenia motywów „Władcy Pierścieni” jest wystarczający dla łatwego odparcia oskarżenia o plagiat”.

Z kolei Telperion przytacza uwagi przeczytane w brytyjskim The Guardian na temat autora: “Mirkwood jest pierwszą powieścią Hillarda. Sam jest jej wydawcą (sic!) a książka jest w sprzedaży międzynarodowej za pośrednictwem Amazon od stycznia 2011. Do tej pory sprzedano 900 kopii. Na co dzień Hillard prowadzi prywatną spółkę akcyjną specjalizującą się reprezentowaniem mniejszości narodowych oraz kobiet w rekrutacji do programów radiowych i telewizyjnych. Prawnik TE – Steven Maier, powiedział – nie mogę komentować sprawy procesu, dodam tylko że Tolkien Estate zawsze będzie podejmowało działania w celu ochrony jego własności intelektualnej. Tolkien Estate ma świadomość balansu między wolnością słowa a ochroną prawną interesów. W tym przypadku użycie nazwiska Tolkiena przekracza granice tego co fair”.

Dziękujemy za ciekawe uzupełnienie tematu:-)

I miejsce

Witold Witkowski “Dagobert” Tajemnica (godło Berlin) – 38 punktów

II miejsce

Sylwia Wilczewska “Arganthe” – Biel (godło Lizbona) – 37 punktów

III miejsce

Radosław “Ajwenhoł” Rak – Oswoić dzień (godło Londyn) – 34 punkty

oraz pozostałe miejsca:

• Tornene – Otchłań wilczej jamy (godło Barcelona) – 32 punkty
• Adam “Lord Ya” Kuziów – Na kurhanach (godło Ateny) – 29 punktów
• Grzegorz “Hethridu” Gałaszkiewicz – Powracający z mroku (godło Amsterdam) – 24 punkty
• Cuthalion 12 – Na odsiecz (godło Madryt) – 22 punkty
• Anna Eria – Dawno albo jeszcze dawniej (godło Rzym) – 9 punktów

Bardzo dziękujemy wszystkim autorom za udział w konkursie, wszystkie prace prezentowały bardzo wysoki poziom.  Szczególnie cieszy nas też, że w pierwszej trójce są aż dwa nowe nazwiska – wspaniale, że objawiły się całkiem nowe talenty literackie! Serdecznie gratulujemy laureatom i prosimy autorów zwycięskich prac o wybór nagród, oczywiście w kolejności od miejsca pierwszego do trzeciego (najlepiej w komentarzach do tego wpisu). Natomiast wszyscy uczestnicy otrzymują od nas egzemplarze Simbelmynë nr 29 (prześlijcie nam e-mailem swoje adresy). Wybrane prace konkursowe zostaną opublikowane w tegorocznym specjalnym numerze literackim Simbelmynë. A już wkrótce ogłosimy konkurs graficzny i zaprosimy Was ponownie do wspólnej zabawy!

O tym współczesnym niderlandzkim artyście pisaliśmy już dwukrotnie (“Cor Blok w The Tolkien Calendar na rok 2011″ oraz “Tolkienowski kalendarz na rok 2011 – recenzja”). Cor Blok przykuwa naszą uwagę przez cały ten rok. I wciąż nie daje o sobie zapomnieć! Czy wiecie, że przyszłoroczny The Tolkien Calendar będzie zawierał 13 kolejnych prac tego artysty (okładka poniżej)? Pieter Colier z The Tolkien Library ogłosił właśnie zakończenie prac nad albumem ze stu ilustracjami do Władcy Pierścieni tego awangardowego artysty. Nowa książka nosi tytuł A Tolkien Tapestry: Pictures to accompany ‘The Lord of the Rings’. Znajdziemy w niej wiele prac Bloka, które publikowane są po raz pierwszy.  Najważniejsze z nich sam Cor Blok opatrzył stosownym artystycznym komentarzem. Jest on także autorem ciekawego wstępu. Po Tolkien Calendar 2011 i planowanym Tolkien Calendar 2012 można śmiało powiedzieć, że rok 2011 należy do Cora Bloka.

Dzieje się tak dokładnie pięćdziesiąt lat po stworzeniu przez Holendra około stu ilustracji do Władcy Pierścieni. I choć twórczość Cora Bloka jest trudniejsza w odbiorze niż prace Alana Lee, Johna Howe’a czy Teda Nasmitha – może nawet dla wielu z nas bardzo kontrowersyjna? – to na pewno wpisuje się ona znakomicie w nurty sztuki XX wieku.

Cor Blok urodził się w Hadze w 1934. Skończył Akademię Sztuk Pięknych. Po uzyskaniu w roku 1956 dyplomu pracował aż doo 1965 w Gemeentemuseum , gdzie między innymi skatalogował wielką kolekcję prac Pieta Mondriana. W tym samym czasie namalował około 140 grafik inspirowanych Władcą Pierścieni Tolkiena. Część z tych prac była wystawiana w muzeum w Hadze. Gdy Blok wysłał próbkę swych prac do Tolkiena, nastąpiła wymiana korespondencji z Profesorem. Doszło nawet do spotkania obu twórców. Ostatecznie Tolkien kupił dwie prace Bloka, a trzecią otrzymał w prezencie. Musiały się zatem one podobać J.R.R. Tolkienowi! Cor Blok mieszka dziś w Amsterdamie i wciąż jest aktywnym twórcą.

Oto dane nowej książki:

Tytuł: A Tolkien Tapestry: Pictures to accompany The Lord of the Rings
Ilustrator i autor: Cor Blok
Redakcja: Pieter Collier
Wydawca: HarperCollins
Premiera: 1 września 2011
Format: twarda okładka, 160 stron
ISBN-10: 0007437986
ISBN-13: 978-0-00-743798-6

Dlaczego poruszamy tę kwestię w serwisie tolkienowskim? Otóż wytrzymałość ciała i ducha były nierozerwalnie związane z eposem bohaterstwa i cnót wszelakich w świecie Ardy. Minstrele i muzyka natomiast stanowiły esencję kultury Śródziemia. Zastanówmy się zatem, co by powstało z połączenia współczesnej muzyki popularnej, radosnego tańca oraz gwardzistów Minas-Tirith. Gotowi?

Skoro kliknęliście w dalszą część tekstu, zakładamy, że wiecie, co Was czeka. Z pomocą przy przebrnięciu przez tę kwintesencję głupkowatej radości przybywa niezawodny Boromir z uśmiechem Franka Sinatry. Lady Gaga ma powody do obaw.

Życzymy przyjemnego seansu i kto wie… może wideoklip ten stanie się żelaznym punktem programu Waszej porannej gimnastyki.

Kap, kap, kap pochlipuje topiący się pod dachem Meduseld sopel, na nieszczęście dla niego, a na szczęście dla nas (przynajmniej w większości – nie chcę urazić najwytrwalszych forumowych zimolubów…) zima powoli odpuszcza. Chyba takich śniegów, takich mrozów i takich śnieżnych zasp nie pamiętają nawet najstarsi Hobbici… Odchodzi już w zapomnienie biały krajobraz lasów obarczonych brzemieniem mroźnego puchu, bezkresu bieli i odgłos skrzypiących w śniegach butów. Wraz z zimą kończy się jeszcze jedna przygoda, jeszcze jedna podróż – dla mnie osobiście bardzo sentymentalna… Przedstawiamy Wam kochani ostatnią już z przygotowanych dla Elendilionu prac Thaliona. Przedwiośnie w Rohanie musi być niezwykłe, zapach Simbelmynë i szum wzbierających potoków będzie najpiękniejszą pobudką po długiej zimie…

Dziękujemy Wam za to, że trwaliście z nami tutaj, na Elendilionie nawet w najcięższe śnieżyce…

Thalionie – Hantalë!
Aby zobaczyć niespodziankę kliknij przeczytaj resztę wpisu…