W ubiegłym tygodniu otrzymałem takiego maila od Michaela Eversona;

Świetna wiadomość! Tłumaczenie Nicholasa Williamsa Hobbita na język irlandzki zostanie w końcu wydane 25 marca 2012. Książka ukaże się w twardej oprawie, z kolorowymi ilustracjami i mapami. Jeśli chcesz zamówić w przedsprzedaży proszę o kontakt mailowy wtedy prześlę szczegóły.

Great news! Nicholas Williams’ translation of “The Hobbit” into Irish will be published at long last on 25 March 2012. The book will be hardcover, printed with colour illustrations and maps. If you would like to pre-order a copy, send me and e-mail and I will contact you with details.

Dea-scéala! Foilseofar aistriúchán Gaeilge Nicholas Williams den leabhar “An Hobad” ar deireadh thiar ar an 25 Márta 2012. Beidh clúdach crua air, arna chló maille le léaráidí daite agus léarscáileanna. Más mian leat réamhordú a chur isteach, cuirtear ríomhphost chugam agus beidh mé i dteagmháil leat maidir leis na sonraí cuí.

Wydaje się, że być może rzeczywiście książka pojawi się w sprzedaży już niedługo. Co ciekawe, 25 marca to dzień czytania Tolkiena, nieprawdaż?

Czy tak tylko mi się wydaje, czy ta okładka jest bardzo zielona? Dla zainteresowanych – jeśli książka trafi na półki – na pewno napiszemy recenzję!

Zarówno fani książek J.R.R. Tolkiena, jak i filmów „Władca Pierścieni” Petera Jacksona będą zachwyceni nową grą planszową wydaną właśnie przez Egmont. „Hobbit” to pełna przygód rodzinna planszówka oparta na kultowej powieści, której akcja rozgrywa się w pełnym niebezpieczeństw Śródziemiu.

Ponad gór omglony szczyt
Lećmy, zanim wstanie świt,
By jaskiniom, lochom, grotom,
Czarodziejskie wydrzeć złoto.
„Hobbit”, JRR Tolkien

W przyszłym roku czeka nas premiera filmu „Hobbit” Petera Jacksona, kolejnej już ekranizacji osadzonej w magicznym świecie Tolkiena. A już teraz, dzięki wydawnictwu Egmont, na rynku dostępna jest gra planszowa „Hobbit”. Wszystkich fanów powieści Tolkiena ucieszy z pewnością fakt, że oprawę graficzną gry przygotował John Howe, kultowy ilustrator tolkienowskiego świata.

Akcja gry jest ściśle powiązana z powieścią Tolkiena. Hobbit Bilbo Baggins wyrusza z krasnoludami na ryzykowną wyprawę do Samotnej Góry. Celem wyprawy jest odzyskanie skarbu strzeżonego przez smoka Smauga. Podczas rozgrywki gracze wcielają się w role krasnoludów i towarzyszyć będą hobbitowi w jego przygodach. Muszą stawiać czoła groźnym goblinom, trollom i wielkim pająkom oraz zdobywać niezbędny ekwipunek, by móc pokonać przeciwników i odzyskać skarb.

Dziwnym trafem pewnego ranka, dawno, dawno temu, w czas dla świata spokojny, gdy mniej na nim było zgiełku, a więcej zieleni, gdy hobbici żyli liczni i szczęśliwi, a Bilbo Baggins zjadłszy śniadanie stał pod swymi drzwiami i ćmił olbrzymią, długą drewnianą fajkę, sięgającą mu prawie do kosmatych palców u nóg (porządnie wyszczotkowanych) – przechodził tamtędy Gandalf

Tak zaczyna się emocjonująca wyprawa Bilbo Bagginsa, przygoda, która zmieniła jego życie. Teraz przeżyć ją może również każdy z nas – wystarczy otworzyć pudełko z grą „Hobbit”!

„HOBBIT”

Gra planszowa dla 2-5 graczy w wieku 8-108 lat.
Autor: Reiner Knizia
Ilustracje: John Howe
Dostępna w sklepach: Smyk, Empik, E.Leclerc, Auchan, Selgors, w sklepach z zabawkami oraz w internecie: merlin.pl, agito.pl, empik.com, smyk.com.

Cytaty pochodzą z powieści „Hobbit”, wyd. Iskry, przekład: M. Skibniewska.

Tradycyjnie Inklingowie  C.S. Lewis, J.R.R. Tolkien oraz Charles Williams są postrzegani odrębnie w świecie literackim swoich czasów. Ostatnie kilka lat wydaje się zmieniać powoli to podejście, lecz niewiele badań próbuje analizować twórczość Lewisa, Tolkiena czy Williamsa na tle najwybitniejszych pisarzy im współczesnych.

Prezentowana powyżej publikacja jest pierwsza próbą dogłębnych studiów i porównań miedzy Inklingami i pisarzami takimi jak T.S. Eliot, W.B. Yeats, James Joyce, oraz David Jones. Prześledzenie strukturalnych jaki i tematycznych zagadnień, ujawnia szereg podobieństw które wykraczają poza samą odpowiedz na kataklizm pierwszej połowy XX wieku.

Mit jako temat, staje się narzędziem budowania światów, jest próbą subiektywnego spojrzenia autora na obiektywne realia, pisanie staje się (nieudaną) próbą przełamania koszmaru dziejącej się historii.

Te obawy i napięcia są kluczowe dla prac obu – Inlingów i modernistów. Jeśli ustalimy, że dzieła Lewisa, Tolkiena i Williamsa zawierają aspekty, które można określić mianem “modernizmu”, może się okazać, że pewne aspekty modernizmu można równie dobrze określić jako “fantastyczne”.

Druga książka która w sumie ukazała się wcześniej, podejmuje problemy środowiska i ekologi – The Ecological Augury in the Works of JRR Tolkien (Ekologiczna przepowiednia w dziełach J.R.R Tolkiena )

Więcej informacji możecie znaleźć na stronie internetowej Walking Tree Publishers

O książce The Art of The Hobbit by J.R.R. Tolkien, dziele Wayne’a G. Hammonda i Christiny Scull,  pary wybitnych tolkienowskich badaczy i uznanych autorów, którzy przysłużyli się światowej tolkienistyce pracami takimi jak J.R.R. Tolkien: Artist and Illustrator, The Lord of the Rings: A Reader’s Companion oraz The J.R.R. Tolkien Companion and Guide pisaliśmy już tutaj. Nowa praca Scull i Hammonda ukaże się w grudniu 2011. Oto krótki wywiad z autorami, jaki został przeprowadzony przez Damiena Badora dla Lâ’Arc & le Heaume, rocznika wydawanego przez francuski serwis Tolkiendil. Jest to rozwinięcie wywiadu, który został przeprowadzony przez Pietera Colliera (patrz tutaj).

DB: Wasz najnowszy projekt, książka zatytułowana The Art of The Hobbit by J.R.R. Tolkien, zawierać będzie wiele nieznanych wcześniej grafik, których autorem był J.R.R. Tolkien. Są to ilustracje do Hobbita albo prace, które powstały w innym celu, ale ostatecznie Tolkien wykorzystał je jako inspirację dla swoich ilustracji. Czy grafiki te były niedostępne, gdy tworzyliście w roku 1995 swoją książkę J.R.R. Tolkien: Artist and Illustrator? A może nie znalazło się dla nich miejsce w tamtej książce?

WH & CS: Rzeczywiście istniał wtedy limit miejsca dla obrazów, które mogliśmy reprodukować w albumie Artist and Illustrator. Mogło to być około 200 grafik, w tym połowa w odcieniach czerni i bieli. Pozostałe ilustracje do Hobbita były nam w tamtym czasie znane.

DB: Ilustracje J.R.R. Tolkiena do Hobbita dają nam żywy obraz podróży Bilba. Jak sądzicie, w jakim stopniu Tolkienowy talent ilustratorski i jego zamiłowanie do tworzenia map wpłynęły na niego jako na autora tamtej powieści?

WH & CS: Tolkien pisząc książki miał w swojej wyobraźni wyraźne obrazy bohaterów i scenerii – jak i inni pisarze. Jego umiejętności graficzne i malarskie pozwoliły mu czasem nadać tym wizjom realny kształt. Czasem też używał on swoich grafik lub map – szczególnie map – żeby dopracować szczegóły historii. Tymczasem niektóre z ilustracji do Hobbita wpłynęły na treść Władcy Pierścieni, gdy Tolkien ustalił już trwale pewne charakterystyczne cechy Hobbitonu albo Rivendell (to tylko przykłady). Nie opisano ich w Hobbicie, ale zaistniały one w grafikach do Hobbita i potem znalazły się w treści książki-kontynuacji.

DB: Wygląda na to, że Tolkien stworzył znacznie mniej ilustracji do Władcy niż do Hobbita. Czy stało się tak dlatego, że obie książki mają inny charakter czy też dlatego, że napisanie znacznie ambitniejszej i rozbudowanej książki, jaką jest Władca Pierścieni, wiązało się z napiętrzającymi się trudnościami?

WH & CS: Tolkien pisał Hobbita przede wszystkim dla swoich dzieci (i samego siebie) i miał pełną dowolność, jeżeli chodzi o dołączanie ilustracji do prywatnego rękopisu. Gdy pojawiła się inicjatywa wydania tej pracy, od początku podjęto decyzję, że w książce znajdą się mapy. Autor jednak przyzwyczaił się do tego, że rękopis był ilustrowany i ostatecznie udało się przekonać wydawców, Allena & Unwina, żeby dodali oni ilustracje. Nie było to w rzeczy samej niczym niezwykłym, że książka, której docelowym czytelnikiem były dzieci i młodzież, posiadała ilustracje, a wydawca widocznie doszedł do wniosku, że prace autora dodadzą tej książce wartości. Tymczasem Władca Pierścieni pisany był dla dorosłych, jest dziełem niezwykle obszernym i samo wydanie tak grubej książki w trzech tomach wiązało się z poważnymi kosztami – dołączenie ilustracji nie wchodziło w rachubę. Poza tym, choć Tolkien stworzył w zaciszu swojego gabinetu kilka grafik do Władcy – szczególnie w toku opisywania detali tej powieści – w tym czasie wolał, żeby jego książki były ilustrowane przez Pauline Baynes.

(…) [opuściliśmy pytanie dotyczące ewentualnego wydania francuskiego książek Hammonda i Scull - wiemy już, że HarperCollins nie przedsięwziął żądnych kroków w sprawie wydania nowej książki w innym kraju]

DB: Gdy The Art of The Hobbit zostanie wydany, czy macie w planie kolejne projekty tolkienowskie?

WH & CS: Mamy jeden albo dwa pomysły, które chcielibyśmy rozwinąć we współpracy z HarperCollinsem i Tolkien Estate, jednak nie możemy jeszcze na ten temat mówić publicznie. Wayne wykonał też wstępne prace przygotowując drugie wydanie swojej pracy J.R.R. Tolkien: A Descriptive Bibliography. Ponadto pracujemy nad bibliografią prac Pauline Baynes.

Poniżej zamieszczamy główny spis artykułów z pominięciem recenzji książek.

“Legend and History Have Met and Fused”: The Interlocution of Anthropology, Historiography, and Incarnation in J.R.R. Tolkien’s “On Fairy-stories”, by
Legenda i historia spotkały się i połączyły” rozmowy o antropologii, historiografii i wcieleniu w “On Fairy-stories” J.R.R Tolkiena – Philip Irving Mitchell

Tolkien’s Goldberry and The Maid of the Moor, by John M. Bowers
Tolkenowska Złota Jagoda i The Maid of the Moor – John M.Bowers

Language in Tolkien’s “Bagme Bloma”, by Lucas Annear
Język w “Bagme Bloma” Tolkiena – Lucas Annear

“Wingless fluttering”: Some Personal Connections in Tolkien’s Formative Years, by José Manuel Ferrández Bru
“Trzepotanie bez skrzydeł” – pewne personalne powiązania w czasach dorastania Tolkiena – José Manuel Ferrández Bru

Robert Quilter Gilson, T.C.B.S.: A Brief Life in Letters, by John Garth
Robert Quilter Gilson, T.C.B.S.: Krótkie życie w listach – John Garth

The Hen that Laid the Eggs: Tolkien and the Officers Training Corps, by Janet Brennan Croft
Kura która zniosła jajka: Tolkiena oraz oficerowie trenujący odziały żołnierskie – Janet Brennan Croft

Stron 311

Serdecznie polecamy

Więcej informacji oraz artykuły w języku angielskim możecie znaleźć tutaj.

Oddajemy w Wasze ręce szesnasty numer Almanachu Tolkienowskiego “Aiglos” będący zarazem ostatnim numerem półrocznika. Zgodnie z zapowiedzią od tej chwili przechodzimy na roczny cykl wydawniczy. Mamy nadzieję, że większa objętość almanachu zrekompensuje Wam rzadszą częstotliwość publikacji.
Numer rozpoczynamy ważnym esejem prof. Verlyn Flieger, którego tytuł jest fragmentem notatki J.R.R Tolkiena: “Zająć się opowieścią o Atlantydzie i zarzucić sagę o Eriolu”. Polecamy Waszej uwadze również artykuł dr Marii Błaszkiewicz o Samie Gamgee, który prezentowany był na cieszyńskim Triconie w 2010 roku. Kolejnym interesującym tekstem będącym pokłosiem ubiegłorocznego europejskiego konwentu jest artykuł prof. J.Z. Lichańskiego “Tolkienowska Mythopoeia: Bóg, wiara, wolność?”. Głos w sprawie zjawiska slashy w tolkienowskich fanfikach zabiera Kasiopea, zaś o zależnościach między Hobbitem a Silmarillionem opowiada Magdalena Kudelska ‘Geirve’. Zjawisko degradacji mitu i degradacji fantasy przybliża dla Was Wit Szostak.
Tym razem przeprowadziliśmy wywiad z osobą, którą znacie z rubryki “Zapiski wiekowego hobbita”, Andrzejem Kowalskim znanym w Sekcji Tolkienowskiej Śląskiego Klubu Fantastyki jako ‘Bilbo’.
Nowością są hobbickie bajeczki pióra Zosi Staneckiej ‘Nasturcji Gamgee’. Wszelako wielbiciele jej listów “Z archiwum poczty Michel Delving” znajdą niezawodnie w numerze kolejną porcję korespondencji. Polecamy Wam także opowiadanie “Powinność” autorstwa Tekli Cichockiej ‘Tici’.
Nie brakuje starannie wybranych wierszy i zagadek. Numer urozmaica wykreślanka, humor tolkienowski oraz teatrzyk opowiadający o cierpieniach młodego Fëanora.
Zapraszamy do działu recenzji, gdzie znajdziecie omówienia publikacji tolkienowskich, między innymi pióra prof. T.A. Shippeya, w wydarzeniach zaś przeczytać możecie informacje o imprezach i książkowych nowościach.
W przygotowaniu “Aiglosa” nr 16 pomogli nam Marcin Gugulski ‘Denethor’, Małgorzata Dzikowska ‘Marille Undómiel’ oraz Joanna Cheda ‘Niuchaczaus’.
Stale czekamy na Wasze opinie, listy i uwagi. Zamieścimy je na naszej stronie internetowej.

• “Zająć się opowieścią o Atlantydzie i zarzucić sagę o Eriolu” – Verlyn Flieger
  Verlyn Flieger wzięła na warsztat kwestię zasadniczej zmiany ramy narracyjnej tolkienowskiego legendarium, jaka było zarzucenie koncepcji żeglarza Eriola/Aelfwine i zastąpienie jej przez mit Numenorejsko/Atlantydzki. Oznaczalo to ostateczne odejście od koncepcji “Mitologii dla Anglii” i wewnętrzne rozbudowanie legendarium, ktore stało się samoistnym tworem literackim.
• Samwise Wielki – Maria Błaszkiewicz
  Autorka ocenia Sama jako bohatera i postać królewską, omawiając jego głęboką przemianę osobistą, jaką przeszedł w trakcie misji, i wykazując, w jaki sposób mit płodności i obrazy solarne w końcowych częściach książki podkreślają tę nową funkcję początkowo skromnego hobbita.
• Tolkienowska Mythopoeia – Bóg, wiara i wolność? – Jakub Z. Lichański
  Esej jest podzielony na trzy części:
  i/ komentarze do wiersza Tolkiena,
  ii/ pytania o Boga i wiarę w tym wierszu [oraz ogólnie - w tradycji Inklingów],
  iii/ miejsce wolności w wierszu Tolkiena.
  Tezą eseju jest, że wiersz Tolkiena jest współczesnym manifestem wiary chrześcijańskiej lecz przedstawionym w duchu pism pierwszych ojców Kościoła.
• Kim był król z Mrocznej Puszczy, czyli Hobbit przez pierwszoerowe okulary – Magdalena Kudelska ‘Geirve’
  Geivre tym razem próbuje spojrzeć na Hobbita przez okulary Pierwszej Ery. To tam należy szukać inspiracji i pierwowzorów wielu postaci znanych z kart książki.
• Degradacja mitu – degradacja fantasy – Wit Szostak
  Literatura fantasy odwołuje się do mitu. Jednak należy pamiętać, że nie jest to “mit prawdziwy”, tylko – jak pisze Eliade – “mit zdegradowany”. W związku z tym punkt wyjścia mitotwórczości fantasy przypomina zmącone źródło. Wydaje się, że można wskazać trzy strategie mitotwórcze: rekonstrukcję mitu poprzez opis świata na wskroś mitycznego (Tolkien w Silmarillionie); opis świata, który żyje przesycony myśleniem mitologicznym (Tolkien we Władcy Pierścieni); opis naszego świata, który do swego wytłumaczenia potrzebuje narzędzi mitologicznych (proza Brunona Schulza).
• Głos z Ciemnogrodu – Kasiopea
  Autorka zastanawia się nad granicami inspiracji i podejmuję próbę odpowiedzi na pytanie czy możliwa jest konstruktywna polemika pomiędzy miłośnikami slashy a ich przeciwnikami.

Niniejsza książka przyjmuje kulturoznawcze i antropologiczne rozumienie eposu. Zwraca uwagę na najbardziej archaiczne źródła opowieści epickich, przedstawia ich rozmaite, często kontrowersyjne interpretacje, a także opisuje funkcje, jakie pełniły one w różnych kulturach w momencie powstania, kanonizacji i później, przez wieki nieraz burzliwych dziejów poszczególnych narodów. Czy przypadkiem postać mitycznego herosa nie wywodzi się z praktyk szamańskich albo rytuałów inicjacyjnych? Może prawdziwą treścią perskiego Szahname jest tajemnica cyklu kalendarzowego? Dlaczego najważniejsze opowieści dawnych Norwegów przechowały się na Islandii, a Duńczyków – w Wielkiej Brytanii? Jak ma się Pierścień Nibelunga Richarda Wagnera do średniowiecznej wędrówki ludów? A epika powstająca w początkach historii USA do fińskich pieśni ludowych?

Oprócz użycia typowo inklingowskiego określenia mitopeja, autorka wielokrotnie nawiązuje do myśli i pisarstwa J.R.R. Tolkiena. W rozdziale o Beowulfie podkreśla rolę Tolkiena w odkrywaniu tego eposu dla współczesnych i pisze o związkach Hobbita z Beowulfem. Na stronie 90. znajdujemy cały esej pt. “J.R.R. Tolkien i ponowne odkrycie Beowulfa“. Dalej Karina Jarzyńska pisze też o roli Władcy Pierścieni w przenoszeniu elementów świata Beowulfa do współczesnej kultury. Przy okazji omawiania Eddy Starszej (bardzo interesujący, niosący mnóstwo ciekawych informacji rozdział) autorka przedstawia esej pt. “Od Midgardu do Śródziemia”. Wskazuje w nim motywy eddaiczne, które znalazły się w legendarium Tolkiena.

Jeżeli chcielibyśmy potraktować Władcę Pierścieni jako współczesny epos, warto zatrzymać się przy pięknych słowach autorki ze “Wstępu”:

Epos to nie tylko tekst, który mieści się na kartach książek – to także rytm, muzyka, wykonanie przez mistrza poezji i mistrza pamieci, wydarzenie angażujące zebranych słuchaczy. Epos to nie tylko opowieść o przygodach bohaterów – to także zwierciadło kultury, w obrębie której powstał, ukazujące ją w całej głębi i złożoności.

Książka pięknie wydana, bogata w różnorodny i przedstawiony w wysokiej jakości materiał ilustracyjny warta jest swojej ceny (65,90 zł). Staje u mnie na półce mitologiczno-historycznej obok Szyjewskiego i Davida Daya.

Na temat Włóczni Przeznaczenia, którą przebity został Jezus na krzyżu, od wieków krążą legendy. Według nich ten, kto posiądzie tę włócznię, zdobędzie władzę nad światem. Nic dziwnego, że stara się ją odnaleźć hitlerowski wywiad. Na drodze stają mu jednak oksfordzcy intelektualiści z kręgu Inklingów oraz dwoje młodych Amerykanów – Tom i Laura. On ma ambicję znalezienia dowodów na istnienie króla Artura, ją nawiedzają tajemnicze sny, pełne religijnych symboli i średniowiecznych artefaktów. Wspierani erudycją Lewisa, Tolkiena i Williamsa wpadają na trop cudownej relikwii. W cieniu celtyckich ruin toczy się wyścig, którego stawką mogą być losy II wojny światowej, a może i coś więcej…

Książka Davida C. Downinga ukazała się niedawno w wydawnictwie eSPe. Ciekawe jak podoba Wam się taki fanfik o Tolkienie. Czy podobne książki mają w ogóle jakiś sens dla tolkienistów?

Autor: David C. Downing
Oprawa: miękka
Ilość stron: 272
ISBN: 978-83-7482-415-6
Rok wydania: 2011