Na temat Włóczni Przeznaczenia, którą przebity został Jezus na krzyżu, od wieków krążą legendy. Według nich ten, kto posiądzie tę włócznię, zdobędzie władzę nad światem. Nic dziwnego, że stara się ją odnaleźć hitlerowski wywiad. Na drodze stają mu jednak oksfordzcy intelektualiści z kręgu Inklingów oraz dwoje młodych Amerykanów – Tom i Laura. On ma ambicję znalezienia dowodów na istnienie króla Artura, ją nawiedzają tajemnicze sny, pełne religijnych symboli i średniowiecznych artefaktów. Wspierani erudycją Lewisa, Tolkiena i Williamsa wpadają na trop cudownej relikwii. W cieniu celtyckich ruin toczy się wyścig, którego stawką mogą być losy II wojny światowej, a może i coś więcej…
Książka Davida C. Downinga ukazała się niedawno w wydawnictwie eSPe. Ciekawe jak podoba Wam się taki fanfik o Tolkienie. Czy podobne książki mają w ogóle jakiś sens dla tolkienistów?
Autor: David C. Downing Oprawa: miękka Ilość stron: 272 ISBN: 978-83-7482-415-6 Rok wydania: 2011
Po opisie reprintu książki Christophera Tolkiena o Gotach (czytaj tutaj), czas na prezentację innej pracy sprzed wielu, wielu lat, którą chce nam przypomnieć wydawnictwo HarperCollins. A wszystko w pięćdziesiątą rocznicę siedemdziesiątych urodzin Profesora Tolkiena…
Książka, o której mowa, miała swój debiut w roku 1962. Wydano ją z okazji siedemdziesiątej rocznicy urodzin profesora J.R.R. Tolkiena. Publikację otwierały wersy poetyckie W. H. Audena, napisane specjanie na urodziny Tolkiena. Wydawcą pracy był Allen & Unwin – to samo wydawnictwo, które opublikowało po raz pierwszy Hobbita i Władcę Pierścieni. Teraz, po pięćdziesięciu latach od tamtej rocznicy HarperCollins dzieli się z nami reprintem tej ciekawej książki, pozostawiając na okładce logo swojej poprzedniczki “w wydawaniu Tolkiena”. Ponieważ na okładce nie widzimy żadnej wzmianki o HarperCollinsie, będziemy chyba mieli do czynienia z idealnym reprintem. J. R. R. odszedł na emeryturę w 1959, kończąc pracę akademicką na Katedrze Języka i Literatury Angielskiej (po angielsku jego stanowisko pracy nazywało się: Merton Professorship of English Language and Literature in the University of Oxford), którą sprawował od 1945. Wcześniej pracował jako profesor staroangielskiego w Oksfordzie i profesor literatury angielskiej w Leeds (tamtejsze profesury nazywały się: Rawlinson and Bosworth Professor of Anglo-Saxon at Oxford oraz Professor of the English Language in the University of Leeds) .
Dobrych, przepełnionych Nadzieją,
dni Triduum Paschalnego
życzy Redakcja
W związku przeżywanym przez chrześcijan Triduum Paschalnym (na Zachodzie ina Wschodzie wyjątkowo w tych samych dniach) zapraszamy Was do lektury poematu anglosaskiego (staroangielskiego) pt. Sen o Drzewie anonima z VIII w. w mistrzowskim tłumaczeniu Joanny “Adaneth” Drzewowskiej. Utwór pojawił się w Simbelmynë nr 20 z lata 2004 r. Poemat ilustrujemy rysunkami Krzyża z Ruthwell, runicznego zabytku, na którym znalazł się fragment Snu o Drzewie oraz reprodukcją anglosaskiego rękopisu, który zawiera poemat (obie fotografie lepiej widoczne po kliknięciu). J.R.R. Tolkien w latach 30. wygłosił wiele wykładów na temat tego chrześcijańskiego dzieła napisanego w ukochanej przez Profesora staroangielszczyznie (patrz Scull, Hammond The J.R.R. Tolkien Companion and Guide, I 154, 167, 175).
Słuchaj! o śnie opowiem śnionym o północy
gdy ci, co mowę znają zlegli na spoczynek.
Drzewo we śnie widziałem, Drzewo w światło spowite,
wysoko wzrastało wspaniałe Drzewo.
Złotem i klejnotami zakryte w całości,
pięć kamieni drogich w poprzecznej belce tkwiło.
I widziałem przy nim wszystkich Pańskich aniołów
pięknych wieczną pięknością. Nie przybyli
by czcić narzędzie śmierci należnej przestępcy.
Drzewo Zwycięstwa ujrzały duchy niebieskie, a z nimi
ludzie śmiertelni tej ziemi i stworzenie całe.
I ja, choć grzechu winny i grzechem zraniony
widziałem Drzewo Chwały chlubne, radością lśniące,
Drzewo Króla mocnego klejnotami strojne.
Lecz ślady walki zaciętej przez złoto świecące ujrzałem,
krew ran bitewnych po prawej stronie Drzewa
w lęku wielkim, żalem przeniknięty patrzyłem, męstwo Drzewa podziwiając.
A ono w oczach moich odmieniać się jęło,
to krwi wilgocią mokre, to wielkimi skarby
strojne znowu na chwilę, to znowu zranione.
I przemówiło do mnie Drzewo Uleczenia. Pamiętam to dobrze,
choć czas długi minął. Tak mówiło Drzewo:
Tytuł nowej książki to The Art of The Hobbit by J.R.R. Tolkien (w wolnym tłumaczeniu: ‘Grafiki Tolkiena w Hobbicie‘). Jej autorzy to małżeństwo wybitnych badaczy tolkienowskich – Christina Scull oraz Wayne G. Hammond. Prace nad książką rozpoczęły się w lutym tego roku – ukaże się ona na początku czerwca! Rekordowo szybka praca…
Autorzy poinformowali o pracach nad książką i o spodziewanej dacie premiery na swoim blogu Too Many Books and Never Enough (link). Nowa praca będzie promowana na odbywających się właśnie Londyńskich Targach Książki. Ma to być wielkoformatowa publikacja z kolorowymi reprodukcjami ponad stu grafik i szkiców, które J.R.R. Tolkien wykonał dla zilustrowania swojego Hobbita, albo pierwotnie w celu wizualizacji innych książek – które jednak odegrały potem rolę w wyobrażaniu sobie świata przedstawionego w Hobbicie. Około 25 prac to grafiki nigdy wcześniej nie publikowane! Wiele innych nigdy nie było zaprezentowanych w kolorze. Scull i Hammond opatrzyli je wszystkie wprowadzeniem i krótkim komentarzem do każdej z nich.
Brytyjski oddział HarperCollins zlecił małżeństwu badaczy prace nad tą książką w końcu stycznia. Publikacja ma być częścią szerszego projektu, który realizowany ma być z okazji 75. rocznicy pierwszego wydania Hobbita w 1937. W czasie, gdy powstaje ekranizacja książki, wydawca oraz autorzy chcą zapoznać czytelników z własnymi, autorskimi wyobrażeniami J.R.R. Tolkiena – jak według niego wyglądał Bilbo Baggins, Smaug, Bag-End, Góry Mgliste i inne postacie oraz miejsca.
Pisaliśmy już kiedyś o wakacjach J.R.R. Tolkiena i jego córki, Priscilli we Włoszech. Ta piękna podróż odbyła się w dniach 30 lipca – 14 sierpnia 1955 i przebiegała przez Mediolan, Wenecję, Florencję, Asyż. Relacja z podróży, którą opisaliśmy na Elendilionie kilka lat temu – tutaj cały tekst pt. “Tolkien we Włoszech (lipiec-sierpień 1955)” – pochodzi z pierwszej ręki. Tolkien prowadził bowiem dziennik podróży, który zatytułowany został przez niego Giornale d’Italia (‘Dziennik z Włoch’) – dziś znajduje się on w zbiorach Biblioteki Bodlejańskiej w Oksfordzie. Z naszym fotoreporterskim aparatem byliśmy w kwietniu w Wenecji, w tym nadadriatyckim “Pelargirze” i chcemy Wam pokazać kilka obrazów, które podziwiał też sam Profesor (miniatury i pomniejszenia warto kliknąć, żeby uzyskać obraz w większym formacie).
31 lipca 1955
Ze stolicy Lombardii, z Mediolanu, Tolkienowie pociągiem docierają na dworzec w Wenecji. O 19.35 J.R.R.T. i Priscilla wsiadają do vaporetto (tramwaju wodnego), który zabierze ich do ich weneckiego hotelu Albergo Antico Panada niedaleko Placu św. Marka. Tam w końcu mogą zasiąść do przepysznej włoskiej kolacji. Tolkien wspomina, że oprócz innych rzeczy zjedli wtedy szynkę z melonem, pieczeń cielęcą, nadziewane pomidory, Bel Paese, prawdziwą Pêche Melba i obfitość owoców. Ponieważ jest pora brzoskwiń, te owoce będą im towarzyszyć przez najbliższe dwa tygodnie. Około 22.30 dołączają do nich syn Christopher Tolkien i synowa, Faith. W czwórkę rozmawiają do późnych godzin nocnych.
Katolicka stacja telewizyjna EWTN z USA (reklamująca się jako największa telewizja religijna na świecie) zainteresowała się twórczością J.R.R. Tolkiena. Specjalnie dla stacji powstał program Tolkien’s “The Lord of the Rings”. A Catholic World View z udziałem tolkienowskiego biografa Josepha Pearce’a oraz grafika Jefa Murray’a. W programie Pearce ma m.in. wyjaśnić na czym polega katolickie przesłanie Władcy Pierścieni, mimo że nigdzie nie pada tam imię Jezusa Chrystusa oraz przedstawi mniej i bardziej kontrowersyjne interpretacje dotyczące powieści (m.in. Pierścień jako symbol grzechu i jego zniszczenie jako Odkupienie). Emisje programu zaplanowano na 6, 8 i 9 kwietnia. Niestety, najprawdopodobniej stacja dostępna jest wyłącznie w stacjach kablowych i platformach satelitarnych USA oraz Kanady.
[Prima Aprilis] Tak, to nie żart. Z Ryśkiem “Galadhornem” Derdzińskim, który obecnie przebywa w Barcelonie, skontaktował się dzisiaj Adam Tolkien. Okazuje się, że rodzina Tolkienów z zainteresowaniem śledzi nasze badania dotyczące możliwego pochodzenia rodziny z terenu historycznych Prus Wschodnich (pisaliśmy o tym m.in. tutaj). Według Adama Tolkiena, rodzina już od jakiegoś czasu prowadzi podobne badania, które skupiają się na poszukiwaniach najstarszych przodków rodu na Wyspach Brytyjskich i dotychczasowe wyniki bardzo zbliżają się do naszej hipotezy. Do tej pory opublikowane rezultaty naszych badań zostały uznane za tak interesujące, że latem tego roku Warmię odwiedzi ekipa filmowa BBC z Adamem Tolkienem. Nakręcony z naszym udziałem materiał będzie częścią większego filmu dokumentalnego o korzeniach rodziny Tolkienów. Wstępny termin zdjęć w Polsce został ustalony na połowę sierpnia br., w tym samym czasie będziemy kontynuować nasze badania w Tołkinach. O dalszych losach projektu filmowego będziemy Was informować na bieżąco.
Początek wiosny. Dzień 22 marca 1916 roku. Warwick. W miejscowym kościele katolickim pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej (St Mary the Immaculate) odbywa się skromny ślub. Uroczystości przewodniczy miejscowy proboszcz, ks. William J. Murphy. Ślubu udzielają sobie 24-letni John Ronald Reuel Tolkien i 27-letnia Edith Mary Bratt. Oto jak ten dzień opisuje H. Carpenter w swojej biografii Tolkiena (polski przekład A. Sylwanowicz):
Ślub Ronaldowi Tolkienowi i Edith Bratt udzielił ojciec Murphy po porannej mszy w środę 22 marca 1916 roku. Wybrali środę, ponieważ w tym właśnie dniu znów się spotkali w 1913 roku. Miało miejsce niefortunne zdarzenie: Edith nie zdawała sobie sprawy, że podpisując się w księdze będzie musiała podać nazwisko ojca, a jak dotąd nie powiedziała Ronaldowi o swoim nieprawym pochodzeniu. Stojąc nad księgą uległa panice i wpisała nazwisko wuja, Fredericka Bratta, nie potrafiła jednak wymyślić nic, co mogłaby wpisać do rubryki “Stanowisko lub zawód ojca”, zostawiła ją więc niewypełnioną. Potem powiedziała Ronaldowi prawdę. “Chyba kocham Cię z tego powodu jeszcze czulej, żono moja”, napisał do niej, “ale musimy w miarę możności o tym zapomnieć i zawierzyć Bogu”. Po ślubie pojechali do Clevedon w Somerset, gdzie mieli się zatrzymać przez tydzień. W przedziale oboje wypróbowali na odwrocie telegramu z życzeniami różne wersje nowego podpisu Edith: “Edith Mary Tolkien”… “Edith Tolkien”… “Pani Tolkien”… “Pani J.R.R. Tolkien”. Wyglądało to wspaniale.
Jak w Tolkien and the Great War opisuje całe wydarzenie John Garth (str. 134-135), z uwagi na Wielki Post, który wciąż trwał 22 marca (jak i w bieżącym roku), nie odbyła się tego dnia msza ślubna. Do takowej doszło dopiero w pewną kwietniową niedzielę po Wielkanocy 1916 r., w kościele św. Jana Chrzciciela (St John the Baptist) w miejscowości Great Haywood (w mitologii Tolkiena było to elfickie Tavrobel). Specjalnego ślubnego błogosławieństwa udzielił wtedy parze ks. Augustine Emery.
W roku 2009 odwiedziłem w Warwick kościół, w którym Państwo Tolkienowi ślubowali sobie miłość, wierność i uczciwość małżeńską. Znalazłem tam kilka śladów, które wiążą się z Tolkienem.
Jesteśmy chyba pierwszymi, którzy publikują tę zaczerpniętą z facebookowego profilu Johna Gartha informację. W poniedziałek 14 marca b.r. autor znakomitej książki biograficznej Tolkien and the Great War skończył ostatnią sesję nagrań wersji dźwiękowej swojego dzieła. Audiobook ukaże się 28 kwietnia b.r. – w tym samym dniu, w którym HarperCollins przedstawi nowe broszurowe wydanie książki Johna Gartha oraz e-wersję elektroniczną Wydanie dźwiękowe z głosem autora zawierać będzie pełną treść książki (bez przedmowy, przypisów i indeksu). Znajdzie się w nim też kilka małych poprawek w stosunku do oryginalnego tekstu. Czekamy zatem z zainteresowaniem na premierę Tolkien and the Great War w formie audiobooka!
Po wędrówce z Tolkienem po Irlandii (tutaj) oraz Kornwalii (tutaj) czas na Walię. Zapraszamy zimową porą na… małe wakacje. I razem z Profesorem poznajmy jeden z najbardziej fascynujących zakątków Wysp Brytyjskich. To zaproszenie jest nieprzypadkowe! Już niedługo ogłosimy program tegorocznej “Wyprawy do Walii śladami Tolkiena (i nie tylko)”.
Cambria, Cymry (/ˈkəmrɨ/), Wales (/ˈweɪlz/) – po prostu Walia. W przeważającej mierze górzysta, zachodnia część wyspy Brytanii, jeden z krajów wchodzących w skład Zjednoczonego Królestwa. Na wschodzie graniczy z dawną anglosaską Mercją (‘Marchią, Pograniczem’), na zachodzie oblewana jest wodami Atlantyku i Morza Irlandzkiego. Wpierw przyszło zainteresowanie językiem walijskim (cymraeg). Wagony węglowe z kopalni Południowej Walii i napisy na tych wagonach: Nantyglo, Senghennydd, Blaen-Rhondda, Penrhiwceiber, Tredegar… W roku 1901 dziewięcioletni Ronald Tolkien obserwuje je na nasypie kolejowym w Kings Heath, na przedmieściach przemysłowego Birmingham. Słowa te wyglądają jak zaklęcia magiczne w tajemnym języku. A są to po prostu nazwy kopalń, w których załadowano “czarne złoto”. Z tej fascynacji narodzi się wkrótce język Gnomów, noldorin, który we Władcy Pierścieni stanie się, opartym fonetycznie na walijskim, sindarinem.
Na temat Włóczni Przeznaczenia, którą przebity został Jezus na krzyżu, od wieków krążą legendy. Według nich ten, kto posiądzie tę włócznię, zdobędzie władzę nad światem. Nic dziwnego, że stara się ją odnaleźć hitlerowski wywiad. Na drodze stają mu jednak oksfordzcy intelektualiści z kręgu Inklingów oraz dwoje młodych Amerykanów – Tom i Laura. On ma ambicję znalezienia dowodów na istnienie króla Artura, ją nawiedzają tajemnicze sny, pełne religijnych symboli i średniowiecznych artefaktów. Wspierani erudycją Lewisa, Tolkiena i Williamsa wpadają na trop cudownej relikwii. W cieniu celtyckich ruin toczy się wyścig, którego stawką mogą być losy II wojny światowej, a może i coś więcej…
Katolicka stacja telewizyjna EWTN z USA (reklamująca się jako największa telewizja religijna na świecie) zainteresowała się twórczością J.R.R. Tolkiena. Specjalnie dla stacji powstał program Tolkien’s “The Lord of the Rings”. A Catholic World View z udziałem tolkienowskiego biografa Josepha Pearce’a oraz grafika Jefa Murray’a. W programie Pearce ma m.in. wyjaśnić na czym polega katolickie przesłanie Władcy Pierścieni, mimo że nigdzie nie pada tam imię Jezusa Chrystusa oraz przedstawi mniej i bardziej kontrowersyjne interpretacje dotyczące powieści (m.in. Pierścień jako symbol grzechu i jego zniszczenie jako Odkupienie). Emisje programu zaplanowano na 6, 8 i 9 kwietnia. Niestety, najprawdopodobniej stacja dostępna jest wyłącznie w stacjach kablowych i platformach satelitarnych USA oraz Kanady.
Początek wiosny. Dzień 22 marca 1916 roku. Warwick. W miejscowym kościele katolickim pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej (St Mary the Immaculate) odbywa się skromny ślub. Uroczystości przewodniczy miejscowy proboszcz, ks. William J. Murphy. Ślubu udzielają sobie 24-letni John Ronald Reuel Tolkien i 27-letnia Edith Mary Bratt. Oto jak ten dzień opisuje H. Carpenter w swojej biografii Tolkiena (polski przekład A. Sylwanowicz):
