Aktualności ze świata miłośników twórczości Tolkiena

Elegia nargothrondzka

Szanowni Elendili!
Tego wieczoru proponuję refleksję nad niezwykłym splotem losów Elfów i Ludzi w Pierwszej Erze – oczami Elfa, o ile to w ogóle możliwe…

Prezentowane poniżej obrazy powstały w grudniu 2017 i w styczniu 2018 roku. Rozważanie nad wielkim i bolesnym upadkiem najznamienitszych królestw Beleriandu, w szczególności nad upadkiem Nargothrondu, a w tym nad dramatycznym rozdarciem króla Finroda Felagunda pomiędzy obowiązkiem dochowania przysięgi danej Barahirowi, a obowiązkiem chronienia swojego ludu, doprowadziło do stworzenia cyklu trzech ilustracji, zatytułowanego: Tryptyk nargothrondzki. Główną rolę odgrywa w nim Światło, które nie pochodzi z wnętrza, ale przychodzi z zewnątrz i pozwala prawdziwie widzieć…
Tryptyk zawdzięcza swe istnienie wielkiemu przywiązaniu naszej Drogiej Przyjaciółki, Erulissë, do Władcy Jaskiń i temu wszystkiemu, czym zechciała się z nami w związku z tym do tej pory tak hojnie podzielić.
Cykl obrazów zainspirował z kolei Erulissë do stworzenia Elegii nargothrondzkiej. Nawiązuje ona z jednej strony, poprzez swój temat i nastrój, do słynnych staroangielskich utworów w typie Wędrowca czy Żeglarza, także do Athrabeth Finrod ah Andreth, a z drugiej strony, metrycznie, do poezji Horacego, Dantego i poetów Młodej Polski. Utwór to tym bardziej niezwykły, że powstał metodą tolkienowską, dosłownie w kilka chwil, tylko nieliczne wersy zostały dopisane po kilku dniach, a niżej podpisana dostąpiła zaszczytu śledzenia tego burzliwego, przyznajmy, procesu twórczego.
Jestem bardzo zaszczycona i dumna, że mogę zaprezentować poemat Erulissë, dla której Tryptyk nargothrondzki był darem i która ma go obecnie w swojej pieczy…

Życząc miłej lektury, zachęcam do dzielenia się z Elendilionem swoją twórczością, która, w co nie wątpię ani minuty, jest bogata, ciekawa i warta pokazania światu!

I
Jak Dar – otwiera księgę losu
Pod grot i jaskiń sklepieniami,
Które raz pierwszy rozświetlone
Choć tu powstały przed wiekami.

W promieni blasku, w cnót splendorze,
W progi królestwa dziś wstępuje,
Gdzie bije jego serce drogie,
I pieczę nad nim obejmuje.

Ojczyzną jego Aman błogi,
Gdzie raju Światło utracone –
Kolebką mu blask srebrno-złoty,
Jaskinie Nargothrondu – domem.

Przepowiedziana tu z nim włada
Samotność Królów – dar, przekleństwo?
W nim cnotą z męstwem zajaśnieje.
Elfa ukaże – człowieczeństwo.

II
Nim Charonową łódź odszuka,
Obleczon w szaty swe nie-ziemskie,
Nawiedza władca swe królestwo,
Co dawnym już nie stoi męstwem.

I zimny obejmując marmur,
Czoło swe chyląc z dostojeństwem,
To znów wspomina jego chwałę,
To opłakuje jego klęskę.

W Hale Mandosa król nie spieszy,
Droższe mu Nargothrondu sale,
Co ci, wędrowcze, wspomnieć mogą
O panowania jego chwale.

Raz jeszcze bystrym wiedzie okiem,
Z miłością gładząc wieczne skały,
Raz jeszcze spiesznym bieży krokiem,
Gdzie skarby, które przetrwać miały.

III
Lecz ani kruszce, ni klejnoty
Nie zatrzymują jego wzroku,
Jak z mgły przeszłości się wyłania
Komnata, która tonie w mroku,

Na pusty tron w tej ciszy pada
Jeden samotny światła promień…
W zadumie król na stopniach siada,
Rękę wyciąga ku koronie…

Na złoto kropla słona spada,
Rubin w diademie krwawo płonie.
Cienie przeszłości przezeń widzi,
Lecz nie zakłada go na skronie.

Edennil. Choć dla ludzi zginął,
Żaden go tu nie opłakuje.
Gdy nagły wiatr jej płomień zgasi,
Ćma, czy nad świecą się lituje?

A oto Tryptyk nargothrondzki:
I: FINROD OBEJMUJĄCY PIECZĘ NAD NARGOTHRONDEM.
II: KRÓLESTWO I KRÓL. NARGOTHROND, ROK 465 PIERWSZEJ ERY.
III: OPUSZCZONA SALA TRONOWA W NARGOTHRONDZIE…

DSC_3859-01
DSC_3923-01
DSC_3919-01

Wasza Wilwarin

Kategorie wpisu: Fandom tolkienowski, Twórczość fanów

1 komentarz do wpisu "Elegia nargothrondzka"

Arrilwen, dnia 06.02.2018 o godzinie 8:54

Aż trudno uwierzyć, że takie wiersze powstają w kilka minut! Widać, że Erulissë jest tematem przesiąknięta :)

Co do obrazów, to po prostu podziwiam, że można coś tak pięknego uczynić tak prostymi środkami! Kredką i mazakiem pochwycić Światło…

Wyrazy uznania, dziewczyny!

Zostaw komentarz