Ja sam lubię TAKĄ właśnie tolkienistykę.

Zgadzam się w 100%

I nie zgodzę się, że kwestie mitopeiczne są już całkowicie zbadane, a chrześcijańskie podglebie twórczości Tolkiena całkowicie rozpracowane. Do tego są niezwykłe świadectwa tego, jak przeżywają Tolkiena chrześcijanie, jak pomaga im jego twórczość i jego biografia w ich własnym życiu. Nie musisz tego czytać, jeżeli Cię to nie interesuje. Mnie to fascynuje i chciałbym się tymi kwestiami zajmować zawsze, boż to studnia niezgłębiona rozważań.

Poza tym uczepiłaś się Bogu winnej książki, której ani nie znasz (ani ja nie znam), a jużeś ja oceniła i – co tu mówić – potępiła…

P.S. Chrześcijaństwo w swej istocie nie jest religią. Jest Osobą, z którą wchodzisz w osobową relację. Otoczka religijna może zmylić, ale co do istoty nie da się z tą relacją niczego porównać…

A poza tym “biblijne elementy” to chyba też poniekąd chrześcijaństwo. I skąd u Tolkiena, na miłość boską, miałyby się wziąć heretyckie elementy gnostyckie? A może wiesz coś, czego ja nie wiem? (pewnie tak).

No i jeszcze czegoś nie rozumiem. Wpierw buntujesz się przeciw dominacji tematyki religijnej w badaniach nad Inklingami, a potem chcesz, żeby badać aspekty mitologiczne w ich literaturze. Religia wiąże się z mitologią. A Inklingów nie da się zrozumieć bez opisu mitopei, czyli spraw na pograniczu chrześcijaństwa i religii naturalnych. Obawiam się też, że badanie Tolkiena, Lewisa i in. Inklingów bez uwzględniania spraw religijno-moralnych w ich dziełach spłyci tylko ich rozumienie, ujmie coś, co jest bardzo istotne.