>>Autor zamierza wziąć na warsztat całość opus magnum profesora z Oksfordu – dodam tylko, iż osobiście liczę na uwzględnienie w planie przygód tablic z Tengwarem i Angerthas Moria, oraz „Od tłumacza” pióra Jerzego Łozińskiego.

Pomysł nawet niezły, ale chyba aktorów zabraknie na zagranie tych wszystkich tengw. Ale pomyślę nad tym, może wyjdzie z tego jakaś niezła scena dodatkowa .

>>Osobiście wyróżniłbym Martę Kuziów w roli Legolasa za doskonałe opanowanie tekstu i niewątpliwy talent

Przekażę. Szkoda, że nie może zagrać w powtórce (trzeba by się za to w końcu zabrać, bo wszyscy zdążą pozapominać teksty), a nawet nie jest pewnie, czy będzie mogła zagrać w kolejnej części.

>> oraz oczywiście Dominika Skiendziela za kreację Froda.

Jednak mieliśmy szczęście, że trafiliśmy na Dominika. Był on obecny na premierze „Do Rivendell i bez powrotu”, ale trafił tam przypadkiem w roli widza. A po tych paru latach, gdy pilnie szukaliśmy aktorów, ktoś sobie przypomniał, że ma takiego jednego znajomego, co to lubi Tolkiena. Aby było śmieszniej, przyszedł do nas akurat w momencie, gdy zostało już tylko kilka ról do wyboru i przypadł mu Frodo. Efekt z Frodem, będącym najwyższą osobą w drużynie był raczej przypadkowy, ale następnym razem zwrócimy na takie rzeczy uwagę, bo może z tego wyjść jeszcze kilka niezłych scen. Chociaż moim zdaniem, momentami zbyt go ponosiło na scenie. Ale ostatnim razem to Samwise’a ponosiło i też zebrał największe laury.

>>Dlaczego wspomniałem wcześniej o nietolkniętej osobie? Dlatego, żeby udowodnić, że można się dobrze bawić na sztukach Lorda Ya nawet, jeśli widziało się tylko film Jacksona, bo pozostałe gagi i smaczki wyłapie większość inteligentnych widzów.

To, że i nietolkniętym się spodobało, jest dla mnie powodem do dumy. Bo to, że zjawią się osoby, które z Tolkienem nie miały dotychczas wiele wspólnego, było prawie pewnie. Bo a to wpadną kumple z klasy, a to rodzice przyjdą zobaczyć jak ich pociecha występuje na scenie. Zapewne pomocnym okazał się fakt, że tydzień wcześniej w telewizji można było zobaczyć „Drużynę Pierścienia”.

>>Jakie minusy należałoby wymienić? Przede wszystkim monolog Boromira wydał mi się zbyt długi i za poważny w stosunku do reszty – nawet jeśli miał spełniać rolę hamulca emocji pod koniec sztuki, to osobiście skróciłbym go do niezbędnego minimum.

Podczas prób też zauważyłem minus. Monolog Boromira to był jeden z tych momentów, gdzie mało kto skupiał się na tym, co się dzieje na scenie. Sam tekst nie do końca miał służyć jako hamulec, ale widać nie udało mi się zawrzeć w nim tego humoru, który planowałem, albo ginął w nadmiarze słów. Ale mam nadzieję, że to bardziej zarzut odnośnie samego tekstu, a nie sposobu, w jaki moja siostra odegrała Boromira. Bo choćby przez te monologi, był on rolą trudną i mało kto był chętny do jego zagrania (podobnie jak z Legolasem).

>>Kolejnym jest kwestia interaktywności z widzami – choć efekt specjalny dał nam znać, że należy powstrzymać się od aplauzu w jednej ze scen, to właśnie tej symbiozy mi brakowało najbardziej.

Pomysł z tym napisem wyszedł podczas prób, kiedy zdaliśmy sobie sprawę, że a nuż znajdzie się ktoś, kto zacznie klaskać (bo jak ktoś gada długi i niezrozumiały tekst, to pewnie się sporo napracował, by go wkuć), a wtedy scena pada. Niestety, nie pomyślałem, że jak już wciąga się publiczność do zabawy, to trzeba by to jakoś pociągnąć dalej. Ale pomyślę nad jakimiś elementami interaktywności przy następnej okazji.

>>Ostatni minus, to czysty subiektywizm, który odbija się na postrzeganiu Sama – może wporzo z niego ziom, ale czasem chyba aż za bardzo.

Widać taki urok postaci Sama, że grający go aktor próbuję wczuć się w to ziomkowanie, nawet jeżeli miałoby to oznaczać odejście od pierwotnych ustaleń. Przyznam, że postać Sama była pisana trochę pod aktora grającego go w „Do Rivendell i bez powrotu”, bo to on nadał tej postaci życia. Widać jednak, bycie „spoko” dla różnych osób różnie wygląda.

>>Jeżeli Teatr Bez Próby zaszczyci świat kolejną adaptacją na deskach teatru [...]

Nie jest pewne, czy Teatr Bez Próby zagra kolejną część. Pewnie i osoby będą te same, ale być może będzie inna nazwa. Bo i ta została wymyślona na szybko podczas załatwiania terminu występu. Po prostu w MDK-u jest sporo grup teatralnych, często też zmieniają nazwy, a akurat kilka osób grało jako w grupie zwanej właśnie Teatr Bez Próby, dlatego cała reszta aktorów została pod tę ekipę podłączona. Trochę czasu spędziliśmy na wymyślaniu nazwy dla naszej ekipy. Jedną z sugestii było np. “Och” (od “Och, Arwen” i “Och, Aragornie”), albo “Nie plumkać!” (w sali, w której mieliśmy próby, stało pianino, na którym non-stop ktoś grał (albo próbował)).

>>Chodzą słuchy, jakoby Peter Jackson sprawdził na mapie gdzie znajduje się Polska i odłożył sporą sumkę na podróż do naszego kraju. Niech się chłopak uczy, jak można interpretować poczciwego staruszka Tolkiena…

Taka ciekawostka, podczas przemowy przed premierą „Do Rivendell i bez powrotu”, padł tekst że proponowaliśmy rolę Legolasa Bloomowi, ale nie chciał. Aha, jeżeli ktoś nie czytał „Do Rivendell…”, tam nie ma Legolasa .

I została mi zwrócona uwaga, że pewna informacja może zostać źle odczytana. Otóż Marcin i Paweł Koj nie są braćmi, a kuzynami (przy okazji, moimi też). Pozostałe osoby współdzielące jedno nazwisko to już rodzeństwa.