“Żadna cywilizacja poza naszą nie przezwyciężyła fatalizmu o własnych siłach, a może wręcz – żadna z nich z nim do końca nie zerwała.”

Co myśli o pojęciu Karmy będącym fundamentem Buddyzmu.
Żeby ułatwić komentarz zamieszczam skrótowe opisanie tego pojęcia zaczerpnięte z Wikipedii.
W mojej opinii jest to jeszcze pełniejsze zerwanie z fatalizmem niż to cechujące chrzescijaństwo.

Karma jest podstawowym pojęciem we wszystkich szkołach buddyjskich i oznacza: prawo przyczyny i skutku. Dosłownie słowo to oznacza “czyn” lub “działanie”. Prawo przyczyny i skutku zwane jest w języku Pali “kamma-vipaka” czyli “działanie-owoce”.

Przyczynowość na poziomie zewnętrznym i wewnętrznym [edytuj]
Na poziomie “zewnętrznym” oznacza to, że we wszechświecie zjawiska są współzależne i wzajemnie uwarunkowane, określone przyczyny powodują określone rezultaty, a znajomość tych powiązań jest kluczem do zrozumienia otaczającego świata. Zasada ta jest tożsama z podejściem zachodniej nauki.

W buddyzmie przyczynowość dotyczy również świata “wewnętrznego”. Wszelkie działania podejmowane świadomie przez istoty, zarówno fizyczne, werbalne czy też mentalne, zostawiają w umyśle wrażenia, które powodują późniejsze skutki w postaci nawyków, tendencji i skłonności w umyśle. Od lat badaniem przyczynowości w umyśle zajmuje się także zachodnia psychologia i psychiatria. Znajomość umysłu i tego jak on funkcjonuje, co można osiągnąć dzięki praktyce medytacji, prowadzi do osiągnięcia kontroli nad umysłem i wyzwolenia się z cierpienia.

Buddyjskie pojęcie karmy zakłada również, że “wewnętrzny” i “zewnętrzny” świat wzajemnie się warunkują (teoria “pustości”), a umysły wszystkich istot na najgłębszym poziomie są od siebie nieoddzielne (nauka o braku ego). Pustość oznacza, że zewnętrzny świat nie jest rzeczywisty, a istoty przeżywają zbiorowy sen, który powstaje na skutek wrażeń wyłaniających się z ich umysłu. Brak ego oznacza, że istoty są jak fale na oceanie – jeśli nie widzą swojej głębi, nie rozpoznają tego, że wszystkie są oceanem. Działania altruistyczne bądź egoistyczne zasiewają w umyśle pewne wrażenia, które nie tylko tworzą konstrukcję psychiczną ale również zewnętrzny świat. Tak więc działania dla pożytku i szczęścia innych sprowadzają na nas samych szczęście i powodzenie w przyszłości, natomiast działania szkodliwe dla innych są przyczyną naszych własnych przyszłych trudności i nieszczęść

Może i moje rozumowanie jest pochopne, jednak cieszy mnie niezmiernie, że stało się przyczynkiem do ciekawej dyskusji

Pozdrawiam